Ο ΠΑΣ με τερματοφύλακα τον σέντερ-φορ

1068

Ήταν ένα ζεστό Σαββατιάτικο απόγευμα του Ιουλίου όταν σηκώθηκα και πήγα στην Πάργα. Το βράδυ, πήγα στο κλαμπ που έπαιζε το φιλαράκι μου, να περάσει η ώρα και να δούμε τι κυκλοφορεί νυχτιάτικα.

Κάποια στιγμή βρέθηκα να παίζω μπάλα με κάποια «φράου Χέλγκα» που μου έριχνε ένα κεφάλι μπόι, (και λίγο λέω) και προερχόταν από κάποια κωμόπολη πολύ βόρεια, με δέκα σύμφωνα και έξι ουμλάουτ.

Θα μου πεις τώρα, τι σε νοιάζει εσένα, τι έκανα εγώ στην Πάργα, και που κολλάνε όλα αυτά με τη σελίδα. Τότε λόγω μουσικής, θυμήθηκα το Ρέμο. Που μετά το τέλος μιας  συναυλίας που έδωσε στην πόλη μας, ευχήθηκε να παίξουν του χρόνου ο ΠΑΣ Γιάννινα με τον Ηρακλή.

Και μου ήρθαν στο μυαλό παλαιότεροι αγώνες ανάμεσα στις δύο ομάδες, πολύ συναρπαστικοί. Δεν θα πώ για τη σαιζόν 2000-2001, γιατί τον θυμάμαι σαν χτές. Ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου η κραυγή του ηλικιωμένου κυρίου δίπλα μου, όταν ο Γκίτκος έπιασε στις καθυστερήσεις το πέναλτι του Σαπουντζή και κράτησε το 3-2.

a-balla-athlitika-nea-eidiseis-paw-giannina-85-86
Ο Παπούλιας για όσους δεν θυμούνται είναι αυτός ανάμεσα στο Βρετό και στον Κώνστα κάτω σειρά

Θα πάω πολύ πιο πίσω. Σαιζόν 1985-86. Ο ΠΑΣ κυνηγούσε τη σωτηρία, και ο Ηρακλής την έξοδο στο ΟΥΕΦΑ. Ήταν τελευταίες αγωνιστηκές, ήλιος και πολλή ζέστη.

Το μάτς άρχιζε στίς πέντε, και ήμουν στο γήπεδο απ’ τη μία, προσπαθώντας να βρω τρόπο να μπω στο γήπεδο, καθώς η γεμάτη τσέπη δεν συγκαταλέγονταν στα προσόντα μου εκείνη την εποχή.

Θυμάμαι πριν το ματς να μπαίνουν να παίξουν τα τσικό. Οι Θεσσαλονικείς ντυμένοι στην πένα, οι δικοί μας ψιλοχημείο. 0-2 για τον Ηρακλή.

Αργότερα κοσμοπλημμύρα. Πάνω από δέκα χιλιάδες. Οι οργανωμένοι με πορεία από το σύνδεσμο στην πλατεία. Τελικά πέντε παρά μπήκα. Με τη γνωστή μέθοδο. Ολοι οι πιτσιρικάδες μπάστακες μπροστά στον πορτιέρη, μέχρι ν’αρχίσει να βάζει «μ’ένα εισιτήριο δυό άτομα». (Τώρα όταν πάω γήπεδο, κοιτάζω να λουφάρω κι’εγώ κανένα πιτσιρίκι στην πόρτα).

Η »εφτά» η θύρα των φανατικών τίγκα. Στον πάγκο του ΠΑΣ ο αείμνηστος Γκέρντ Πρόκοπ. Στου Ηρακλή ο Αλέφαντος. «Αλέφαντε δεν κάνεις ούτε για τσοπάνης» φώναζε ο κόσμος.

Έμπαιναν οι ομάδες. Ο Γκόλας, ο Ματζούκης, ο Πασιαλής, ο Βρεττός, ο Μάιπας, ο Μπονόβας, ο Παπούλιας. Ο Γκεοργκίεφ, ο Βακαλόπουλος, ο Αδάμου, ο Κωφίδης, ο Καρα’ί’σκος.

Στο πέμπτο λεπτό, κι’ ενώ ο ΠΑΣ επιτίθονταν πρός την «εφτά», είχαμε ανατροπή. Δέν θυμάμαι αν έπεσε ο Βρεττός, η ο Μπονόβας. Θυμάμαι να παίρνει φόρα ο Παπούλιας, το πορτοκαλί δίχτυ να δονείται, και τον Γκεοργκίεφ να μαζεύει το τόπι απ’ το πλεχτό.

Από εκεί και πέρα, άρχισε να γέρνει επικίνδυνα το γήπεδο προς την εστία του ΠΑΣ. Τέτοιο μονότερμα δεν είχα ξαναδεί. Κατηφόρα 40%. Τα πράγματα έγιναν χειρότερα στο 80′.

Ο γκολκήπερ  Γκόλας εγκατέλειπε τραυματίας τον αγώνα, και ο Πρόκοπ είχε κάνει τις δύο αλλαγές που είχε δικαίωμα. Τη φανέλα και τα γάντια του Θοδωρή πήρε ο σέντερ-φορ Βασίλης Παπαδημητρίου.

Θυμάμαι το «Μπίλι» να σώζει σουτ του Καρα’ί’σκου με τελείως άγαρμπο στυλ. Όμως ο Θεός εκείνη τη μέρα, ήταν με τον ΠΑΣ. Το 1-0 έμεινε, και μόλις ο διαιτητής σφύριξε, οι παίκτες πήδηξαν τα χαμηλά κάγκελα που είχε τότε το πέταλο, κι’ έγιναν ένα με τον κόσμο.

Ο Παπαδημητρίου έγινε ο πέμπτος τερματοφύλακας που χρησιμοποποίησε τότε ο ΠΑΣ, μετά τους Γκόλα, Βουκελάτο, Παπακώστα και Κώτσια.

Ε ρε τι θυμάται κανείς όταν έχει καταναλώσει διαφόρων γεύσεων και αποχρώσεων σφηνάκια…..

Η «φράου Χέλγκα» βλέπει κάτι δικές μας που χορεύουν τσιφτετέλι, και προσπαθεί να τις μιμηθεί..

Σ.Σ. 1)Το άρθρο έχει γραφεί παλαιότερα από τον φίλο του ΠΑΣ

2)Θα θέλαμε και από άλλους φίλους του ΠΑΣ να μας στείλουν ιστορίες με τις αναμνήσεις τους από αγωνες του ΠΑΣ στο info@olaballa.gr