Αϊντχόφεν, ο εορτασμός είναι διπλός

207

Η 31η Αυγούστου είναι ημέρα εθνικής εορτής για την Ολλανδία. Για τους κατοίκους όμως της Αϊντχόφεν ο εορτασμός είναι διπλός, καθώς συμπίπτει με την ίδρυση της ομάδας της πόλης της PSV EINDHOVEN. Οταν κάποιος αναφέρει την Αϊντχόφεν, αμέσως ο νους του τρέχει και στη Philips τον αιώνιο χορηγό της ομάδας. Τα άτομα που ίδρυσαν την ομάδα ήταν εργάτες της Philips, καθώς δίπλα από το εργοστάσιο υπήρχε ένα γήπεδο με την ονομασία << Φίλιπς Ντορπ>>, όπου οι εργάτες περνούσαν τις ελεύθερες ώρες τους παίζοντας ποδόσφαιρο.

Τέσσερις φίλοι λοιπόν που εργάζονταν εκεί την ημέρα της γιορτής της πατρίδας τους, το 1913, πήραν την απόφαση να φτιάξουν το σύλλογο. Στο όνομα ήταν εύκολο να συμφωνήσουν, έδωσαν το όνομα της πόλης τους και σαν έδρα χρησιμοποιούσαν το γήπεδο της εταιρείας, η οποία μερικά χρόνια αργότερα απέκτησε τον έλεγχο της ομάδας.

ola balla athlitika nea eidiseis psv
Το γήπεδο στη σύγχρονη μορφή

Ηδη οι δύο μεγάλες πόλεις της χώρας το Αμστερνταμ και το Ρότερνταμ είχαν τις δικές τους ομάδες τον Αγιαξ και τη Φέγενορντ. Τον πρώτο της αγώνα, η Αϊντχόφεν τον έδωσε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1915 με αντίπαλο την Βίλεμ σε εκτός έδρας παιχνίδι, όπου ηττήθηκε 3 – 2. Μπορεί ακόμη να μην υπήρχε πρωτάθλημα στην Ολλανδία, αλλά υπήρχε μία δομή και μία διάρθρωση των κατηγοριών.

Οι πρώτοι τίτλοι

Ξεκινώντας από την μικρότερη κατηγορία το 1918 κέρδισε την άνοδο στη Β’ και το 1921 στην Α’. Χωρίς να καταφέρει πολλά πράγματα, τα πρώτα χρόνια και αφού γλύτωνε τον υποβιβασμό στο παρά πέντε, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας ο γυμναστής του συλλόγου Κλάιν Βέντιγκ, ο οποίος μέσα σε 4 χρόνια την οδήγησε στην κατάκτηση του τίτλου.

Το 1929, τερμάτισε οκτώ βαθμούς μπροστά από τη Βίλεμ και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Η επόμενη επιτυχία είναι πάλι στο πρωτάθλημα, καθώς κατέκτησαν τον τίτλο του 1935.

Μεγάλο αστέρι της ομάδας ήταν ένα αριστερό μπακ ο Στεφ Φαν Ρουν που ήταν και 23 φορές διεθνής. Ένα μπακ που πατούσε συχνά στην αντίπαλη περιοχή και έκανε ενέργειες που ήταν πρωτοποριακές για εκείνη την εποχή.

Καθώς φτάνουμε στα χρόνια του πολέμου, άρχισε και μια περίοδος παρακμής για την ομάδα. Οι ιδιοκτήτες της ομάδας ήταν Έβραίοι, οι οποίοι υπέστησαν διωγμούς από τους Γερμανούς κατακτητές και έτσι η ομάδα πήρε την «κάτω βόλτα».

Η Αϊντχόφεν εμφανίζεται πάλι το 1950, όπου κατακτά το κύπελλο Ολλανδίας νικώντας την Χάρλεμ με 4 – 3 και την επόμενη χρονιά έρχεται και το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα.

Στο ξεκίνημα εκείνης της χρονιάς, η Ολλανδική τηλεόραση μεταδίδει για πρώτη φορά ποδοσφαιρικό παιχνίδι το Αϊντχόφεν – Βίλεμ με νίκη της Αϊντχόφεν 2 – 1.

Το 1954, το πρωτάθλημα στην Ολλανδία γίνεται επαγγελματικό και η ομάδα της Αϊντχόφεν δεν ήταν δυνατόν να χάσει το ραντεβού με την ιστορία. Ο σύλλογος ,με τη χορηγία της Philips, αμέσως συμμορφώθηκε με τις επιταγές της εποχής.

Ξένος τεχνικός ήρθε για την ομάδα, ο Γιουγκοσλάβος Λιούμπισκ Μπρότσιτς και στη συνέχεια τον διαδέχτηκε ο πρώην προπονητής της Αγγλίας Τζορτζ Χάρντβικ. Αυτός έχοντας μεγάλη πείρα από το Αγγλικό πρωτάθλημα, οργάνωσε σε μεγάλο βαθμό την ομάδα σε επαγγελματικά πρότυπα χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει κάποιο τίτλο.

Διάδοχός του ήταν ο Φραντς Μπίντερ που σαν ποδοσφαιριστής ήταν μέλος της περίφημης <<Βούντερτιμ>> της ομάδας της Εθνικής Αυστρίας τη δεκαετία του 1930. Δημιούργησε ένα καλό σύνολο, το οποίο όμως δεν κατάφερε να σπάσει την κυριαρχία των δύο μεγάλων Αγιαξ και Φέγερνοντ. Το 1962, τον διαδέχεται ο Μπραμ Απελ, ο οποίος βρήκε μία έτοιμη ομάδα και κατάφερε να την οδηγήσει στην κορυφή του πρωταθλήματος.

Αστέρι της ομάδας ο Κόεν Ντίλεν, ένας πολύ δυνατός επιθετικός και δεινός σκόρερ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ανάμεσα στους πολλούς φορ που ανέδειξε το Ολλανδικό ποδόσφαιρο.

Στην ενδεκάδα της Αϊντχόβεν, τον διαδέχτηκε ο Βίλι Φαν Ντεκιούλεν, ο οποίος πέτυχε 703 γκολ σε πρωτάθλημα και κύπελλο και έπαιξε σε 528 παιχνίδια. Αριθμοί που ζαλίζουν πραγματικά. Εξαιτίας όμως, των λίγων εμφανίσεων του με την Εθνική ομάδα δεν κατάφερε να γίνει ευρέως γνωστός. Στην Εθνική βέβαια, υπήρχαν οι μεγάλοι παίχτες του Αγιαξ και έπαιζε στην ίδια θέση με τον μεγάλο άσο της Φέγερνοντ, τον Βιμ Φαν Χάνεγιεμ. Σκούρα τα πράγματα δηλαδή.

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970 ανήκουν στον μεγάλο Αγιαξ. Η Αϊντχόφεν άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία της από τα μέσα της  δεκαετίας του 1970, όταν ο Αγιαξ άρχισε να φθίνει .

Κατέκτησε λοιπόν τρεις φορές το πρωτάθλημα (1975, 1976, 1978) και μία το κύπελλο το 1976. Άστέρια της ομάδας τα αδέρφια Ρενέ και Βίλι Φαν Ντε Κέρκοφ. Εκείνη η πραγματικά μεγάλη ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει ένα κύπελλο πρωταθλητριών και να αποτελέσει την συνέχεια της Φέγερνοντ και του Αγιαξ.

ola balla athlitikes eidiseis kerkof
Τα αδέρφια με τη φανέλα της Ολλανδίας

Κατέκτησε όμως το κύπελλο UEFA ΤΟ 1978. Φτάνοντας στον ημιτελικό βρήκε μπροστά της, την ομάδα της Μπαρτσελόνα, την οποία νίκησε με 3 – 0 στην Ολλανδία, έχασε όμως με 3-1 στην Ισπανία, αλλά με το εκτός έδρας γκολ κατάφερε να προκριθεί στον τελικό.

Εκεί βρέθηκε αντίπαλος με την Μπαστιά. Ο πρώτος αγώνας στην Κορσική έληξε 0-0, ενώ ο δεύτερος αγώνας στην Ολλανδία έληξε 3-0 υπέρ της Άϊντχόβεν ( Βίλι Φαν Ντε Κέρκοφ, Ντέικερς, Φαν Ντε Κιούλεν) και τίτλος στην Ευρώπη.

Η καλύτερη εποχή και το κύπελλο πρωταθλητριών 

Φτάνουμε στο καλοκαίρι του 1985, το οποίο ήταν σημαντικό για την ιστορία της ομάδας, καθώς στο δυναμικό της εντάχθηκαν ποδοσφαιριστές, οι οποίοι άλλαξαν την ιστορία της ομάδας: Ρουντ Γκούλιτ, Ρενέ Φαν Ντερ Γκιπ, ο Βέλγος Έρικ Γκέρετς, ο Δανός Φρανκ Αρνεσεν, ένα χρόνο αργότερα ο Δαναός Σόρεν Λέρμπι και ο Ρόναλντ Κούμαν.

Το 1985-1986 στέφεται πρωταθλήτρια Ολλανδίας για όγδοη φορά, στην Ευρώπη όμως δεν προχωράει.

Την επόμενη χρονιά (1986-1987),στέφεται ξανά πρωταθλήτρια Ολλανδίας .

Το καλοκαίρι του 1987 το μεγάλο αστέρι Ρούντ Γκούλιτ παίρνει μεταγραφή για την ομάδα της Μίλαν παρόλα αυτά όμως, ο προπονητής Γκους Χίντιγκ βάζει ως στόχο της ομάδας την κορυφή της Ευρώπης.

Έφτασε στον ημιτελικό, όπου βρέθηκε αντίπαλος με την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο πρώτος αγώνας στο Φίλιπς Στάντιον έληξε 0-0, ενώ ο δεύτερος αγώνας στο Μπερναμπέου έληξε 1-1 με γκολ του Λίσκενς και η Αϊντχόβεν πέρασε στον τελικό. Εκεί, βρήκε απέναντι της, τη διψασμένη για τίτλο ομάδα της Μπενφίκα, η οποία μετά από 20 χρόνια, βρέθηκε πάλι σε τελικό.

Το παιχνίδι πέρασε στην ιστορία σαν ένας από τους χειρότερους τελικούς, καθώς όχι μόνο έληξε 0-0, αλλά το θέαμα που παρουσίασαν οι δύο ομάδες ήταν αποκαρδιωτικό. Η παράταση έληξε 0-0 και η Αϊντχόβεν παίρνει τον τίτλο αφού επικράτησε στα πέναλτι εναντίον της ομάδας της Μπενφίκα.

Παράλληλα, πέρασε στην ιστορία και σαν μοναδική ομάδα που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, χωρίς να πετύχει νίκη μετά το Β’ γύρο.

ola balla athlitikes eidiseis psv

Στην Ολλανδία κέρδισε το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα   την επόμενη χρονιά.

Βέβαια, στη συνέχεια τα πράγματα στην Ευρώπη δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Εκείνη την εποχή, εμφανίστηκε και ο Βραζιλιάνος Ρομάριο, ο οποίος τα επόμενα χρόνια έκανε μεγάλη καριέρα με την ομάδα της Μπαρτσελόνα.

Στη συνέχεια, για την Αιντχόβεν ήρθαν πάρα πολλά εγχώρια πρωταθλήματα. Μάλιστα από το 2000 μέχρι και το 2008 κέρδισε επτά πρωταθλήματα. Στην Έυρώπη όμως, επιτυχίες πλέον δεν έρχονται. Το μόνο που κατάφερε ήταν να φτάσει το 2005 στον ημιτελικό του Champions League όπου και αποκλείστηκε από την ομάδα της Μίλαν.

Καλό θα ήταν, βέβαια, να δούμε ομάδες σαν την Αϊντχόβεν να πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη και ιδιαίτερα τις Ολλανδικές ομάδες, οι οποίες έχουν λείψει