Αγγλία γιατί μένεις τόσο πίσω?

86

Αγγλία γιατί μένεις τόσο πίσω?

Με αφορμή την πλέον επίσημη αποχώρηση του Αρσέν Βενγκέρ από τον πάγκο της Άρσεναλ στο τέλος της σεζόν, παραθέτω ένα κείμενο στο οποίο θα αναφερθώ σε ένα μείζον ζήτημα που βρίσκεται αντιμέτωπη η αγγλική ποδοσφαιρική κοινωνία.

 

Ο αντικαταστάτης του Βενγκέρ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος θα είναι αλλά ένα είναι σίγουρο, ότι αυτός δεν θα είναι Άγγλος.

Αυτό γιατί κανείς σύλλογος της Πρέμιερ Λιγκ, ακόμα και από τους μικρομεσαίους δεν θέλει να δώσει τις τύχες του σε ένα φαινομενικά άπειρο προπονητή. Η φετινή χρονιά το μαρτυρεί αυτό. Crystal Palace, Stoke, Everton, Southampton, West Brom, West Ham, όλες διανύουν άσχημη σεζόν και είτε έχουν κλείσει θέση για την Championship είτε μάχονται για τη σωτηρία τους. Φέτος έγινε αλλαγή προπονητή σε όλες αυτές. Αλλά στην ουσία δεν άλλαξε κάτι. Mark Hughes, David Moyes, Sam Allardyce, Alan Pardew, Roy Hogdson, Tony Pulis, Paul Lambert έκαναν μια ωραία τράμπα στους προαναφερθείς συλλόγους και στην ουσία αντάλλαξαν πόστα. Μήπως ήρθε η ώρα αυτοί που αποφασίζουν να καταλάβουν πως οι συγκεκριμένοι πέραν των πολλών χρόνων προπονητικής που κουβαλάνε στις πλάτες τους, είναι εκτός της σημερινής ποδοσφαιρικής εποχής;

Ας πάμε όμως λίγο νοτιοανατολικότερα της Αγγλίας. Στη Γερμανία. Τι είναι αυτό που διαφέρει στη Γερμανική νοοτροπία και προπονητές νεαρής ηλικίας και χωρίς ιδιαίτερες παραστάσεις στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ανέλαβαν πόστα σε Borussia Dortmund, Hoffenheim και Schalke;

Οι Γερμανοί λειτουργούν με μία τελείως διαφορετική βάση όσον αφορά την εξέλιξη των προπονητών τους. Αν κοιτάξει κανείς τη αναλογία των προπονητών στις δύο χώρες που έχουν τα διπλώματα Uefa A ή Uefa Pro, το χάσμα είναι τεράστιο. Όσο για τα νεαρά παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στην Αγγλία, οι πιθανότητες να παίξουν στην Πρέμιερ Λιγκ είναι 0,012%. Το μέγα λάθος των Άγγλων είναι ότι στα παιδιά αυτά τα οποία δεν θα καταφέρουν να παίξουν σε υψηλό επίπεδο και θέλουν να ασχοληθούν με την προπονητική καριέρα, δεν τους προσφέρουν το κατάλληλο υπόβαθρο για να γίνουν επιτυχημένοι. Οι Γερμανοί ποντάρουν πάρα πολύ στην εκπαίδευση των νεαρών που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο είτε έχοντας ως στόχο την εξέλιξης τους ως ποδοσφαιριστές είτε με την παροχή μαθημάτων προπονητικής με σκοπό την καθιέρωση του στο Γερμανικό ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Επίσης οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι στη Γερμανία δείχνουν εμπιστοσύνη στους νέους προπονητές και τους προσφέρουν θέσεις εργασίας ξέροντας πως δεν στερούνται προπονητικών γνώσεων. Με αυτό τον τρόπο έχουν μία οικονομική λύση, βοηθούν την προώθηση και εξέλιξη παικτών από τις ακαδημίες τους – αφού ο νεαρός προπονητής σίγουρα θα θέλει να ασχοληθεί και με την ανάδειξη ταλέντων – και το σημαντικότερο, έχουν μεγαλύτερη όρεξη και διάθεση για δουλειά και επιτυχίες.

Από την άλλη πλευρά και οι αγγλικοί σύλλογοι, ιδιαίτερα οι μεγάλοι, δίνουν σημασία στις ακαδημίες τους. Φέρνοντας όμως συνεχώς ξένους προπονητές δεν δίνουν την δυνατότητα στα νέα παιδιά να φτάσουν στην πρώτη ομάδα. Ενώ έχουν το υλικό, ξοδεύουν υπέρογκα ποσά για την αγορά ταλέντων από το εξωτερικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της Τσέλσι, όπου πριν λίγα χρόνια οι νέοι τους κατέκτησαν δύο συνεχόμενες φορές το ευρωπαϊκό τρόπαιο του Youth League (αντίστοιχο του Champions League) και τελικά κανείς από αυτούς δεν βρήκε θέση στην 11άδα της πρώτης ομάδας.

Οι αγγλικοί σύλλογοι κοιτούν συνεχώς εκτός συνόρων για ενδεχόμενους προπονητές ή στους ήδη γνωστούς και όχι απαραίτητα πετυχημένους. Προπονητές όπως ο Dyche της Burnley ή ο Eddie Howe της Bournemouth για να λάβουν τη δημοσιότητα που τους αναλογεί πρέπει να πετύχουν άθλους όπως και κάνουν. Ο μεν πρώτος είναι πολύ κοντά στο να καθιερώσει την άσημη Burnley στην πρώτη της ευρωπαϊκή της έξοδο και στην ανάδειξη αρκετών αξιόλογων παικτών και ο δεύτερος εδραιώνει σιγά σιγά « Τα κεράσια » στο Top 10 των αγγλικών συλλόγων. Όλα αυτά με πολύ σφιχτή οικονομική πολιτική και πολύ δουλειά στα προπονητικά κέντρα. Το παράδοξο όμως είναι πως ενώ έχουν δείξει την αξία τους, ουδεμία περίπτωση υπάρχει να αναλάβουν ομάδα από το Top 6 της Πρέμιερ Λιγκ.

Οι Γερμανοί έχουν αλλάξει την κοινωνική υπόσταση με την οποία αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο και επενδύουν χρήματα από τα τηλεοπτικά, τις χορηγίες και τους επενδυτές σε αναβάθμιση των εγκαταστάσεων τους, στη εξέλιξη των νεαρών τους παικτών και κυρίως στην ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ του εν γένει πληθυσμού της που ασχολείται με το ποδόσφαιρο.

Κάτι που η Αγγλία αμελεί συστηματικά και τελικώς από την κατάσταση αυτή η μεγάλη χαμένη καταλήγει να είναι η εθνική της ομάδα αφού το εγχώριο στοιχείο σε υψηλό επίπεδο όλο και μειώνεται.

Επιμέλεια άρθρου : Γιάννης Κουνιατσιώτης