Shankly o άνθρωπος του λαού

124

Shankly,ο άνθρωπος του λαού.
Εν έτος 2016 το ποδόσφαιρο λατρεύεται ανά τον πλανήτη, έχει για πολλούς αναχθεί σε θρησκεία και ανεξαιρέτως καταγωγής, φυλής ή χρώματος, η Θεά Μπάλα, προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε μικρούς και μεγάλους θαυμαστές του εν λόγω αθλήματος.

Η ατέρμονη δοξασία των «θιασωτών» του ποδοσφαίρου βέβαια, έχει προκαλέσει την αυτόματη θεοποίησή των άμεσων συντελεστών της όλης «πράξης», με αποτέλεσμα οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές να έχουν καταστεί μη προσβάσιμοι στο ευρύ κοινό.
Έχουν από πολλού περάσει οι ημέρες, όπου αυτοί πλέον οι ημίθεοι, προχωρούσαν, ζούσαν και ανέπνεαν ανάμεσά μας και πλέον τους βλέπουμε μόνο δια μέσω τηλεόρασης, πληρώνοντας πάντα και τα ανάλογα συνδρομητικά δικαιώματα, τα οποία διόλου ευκαταφρόνητα είναι, ειδικά στις μέρες της τεράστιας οικονομικής κρίσης που όλοι μας βιώνουμε.

Θυμάμαι εδώ και πολλά χρόνια πριν, όταν με βρήκε κάποιος κρύος Οκτώβριος στο Μάντσεστερ του Ηνωμένου Βασιλείου, (και δυστυχώς η κόκκινη πλευρά αυτής της πόλης, στην οποία έζησα για πολλά χρόνια, και συγκεκριμένα μία και μόνη περιοχή, το Old Trafford, ο έχων νου νοείτο, έμελε να μου προκαλεί ατελείωτες καταθλίψεις για τα επόμενα 20 έτη) φοιτητή νομικής να χοροπηδάω κυριολεκτικά από την χαρά μου γιατί θα είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ την δική μου προσωπική «Βαλχάλα» ή αν θέλετε τον δικό μου παράδεισο και αναφέρομαι στο γήπεδο της αγαπημένης μου Liverpool, το γνωστό σε όλους Anfield ( και όχι Anfield Road, όπως πολλοί θέλουν να το ονομάζουν σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές) και να δω από κοντά τους ‘Θεούς» που με ευλάβεια «δόξαζα» καθημερινώς!

Πηγαίνοντας κάθε Σάββατο στο γήπεδο, με χίλια ζόρια τα πρώτα χρόνια, μέχρι που απέκτησα μετά από μύρια βάσανα το πολυπόθητο εισιτήριο διαρκείας στο main stand, πληρώνοντας τρελά χρήματα στην μαύρη αγορά για το μικρό ασπροκόκκινο μαγικό χαρτάκι που μου έδινε το δικαίωμα να εισέλθω στον κατ’ εμέ Ναό του ποδοσφαίρου, συν το ότι ταξίδευα από το Μάντσεστερ στο Λίβερπουλ, είχε ως αποτέλεσμα να δαπανώ χρήματα τα οποία δεν μπορούσα να αναπληρώσω εύκολα και να βρίσκομαι μόνιμα σε δυσχερή οικονομική θέση.

Όμως ήθελα διακαώς, να δω τα αντικείμενα λατρείας μου, να τους μιλήσω, να τους ακουμπήσω να κάνω μια μικρή έστω συζήτηση μαζί τους βρε αδελφέ και να νιώσω πως είναι να πατάω το ίδιο έδαφος με αυτούς. Βέβαια, όπως το έχετε καταλάβει ήδη, γελάστηκα οικτρά και ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου, όταν συνειδητοποίησα το πόσο απόμακροι και «Θεοί του Ολύμπου» ήταν όλοι τους.
Καμία επαφή με το κοινό δεν είχαν οι παίχτες ή ο προπονητής, ξεχωριστό παρκινγκ, ξεχωριστές εισόδους στο γήπεδο με πολλούς προσωπικούς φρουρούς και φουσκωτούς σεκιουριτάδες και γενικά μόνο εάν είχες την ευκαιρία για μικρό χρονικό διάστημα, να ζητιανέψεις ένα αυτόγραφο, πράγμα που ποτέ δεν έκανα, σε έφερνε σε επαφή με τους «Θεούς» που ελάμβαναν παχυλούς μισθούς από τα δικά μας πενιχρά εισοδήματα.
Έτσι λοιπόν, για όσα χρόνια παρέμεινα πιστός στην κόκκινη θρησκεία και πλευρά του Μέρσισαιντ, δυστυχώς δεν μπόρεσα έστω και να πω μια κουβέντα σε ένα από τα είδωλα μου και ακόμη και τώρα το γεγονός αυτό μου προκαλεί μεγάλη λύπη. Το ίδιο όμως συνέβαινε και με τις υπόλοιπες ομάδες και διάφοροι φίλοι μου, αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα στους δικούς τους χώρους «λατρείας».
Όμως, υπήρξε κάποτε ένας τιτάνας του ποδοσφαίρου, ο οποίος ακόμη και σήμερα θεωρείται ως ο πιο χαρισματικός προπονητής που πέρασε από το «Νησί», που ζούσε για να προσφέρει χαρά στον απλό κόσμο και θεωρούσε τους κοινούς οπαδούς ως τα πιο σπουδαία μέλη της ομάδας που υπηρέτησε για πολλά χρόνια.

Αναφέρομαι βέβαια στο Bill Shankly, ο οποίος ερχόμενος, έχτισε την μεγάλη Liverpool, η οποία αναμφίβολα δίδασκε την τέχνη του ποδοσφαίρου κατά τις δεκαετίες του 1970-80 και μεσουρανούσε στην Ευρώπη, παίζοντας από εκείνα τα χρόνια αυτό που σήμερα ονομάζουν tiki-taka football και που σήμερα τα νέα παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία βέβαια, το αποδίδουν στην μαγική Barca.

Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός, γνωρίζοντας τεράστια και παγκόσμια αναγνώριση, λαμβάνοντας για εκείνα τα χρόνια τεράστιες αμοιβές για τις υπηρεσίες του, παρέμεινε πάντα αγνός και ένας απλός άνθρωπος, μακριά από μισαλλοδοξίες και λοβιτούρες, συνταγή άλλωστε που όπως ο ίδιος έλεγε, του πρόσφερε αυτό που μόνο ήθελε στην ζωή, την ποδοσφαιρική χαρά.

Ένας τέτοιος πετυχημένος μάνατζερ με απίστευτη απήχηση στο κοινό, γνωριμίες ανά την υφήλιο και μην ξεχνάμε πολλούς εχθρούς, οι οποίοι ανά πάσα στιγμή περίμεναν αδημονώντας ένα στραβοπάτημά του, σήμερα θα ήταν περιτριγυρισμένος από body-guards, ζώντας σε πανάκριβη και μη προσβάσιμη σε εμάς τους κοινούς θνητούς περιοχή, απολαμβάνοντας τον πλούτο που θα του παρείχε τέτοια επιτυχία.
Ο μεγάλος Bill Shankly όμως, όντας ένας απλός άνθρωπος του λαού, ποτέ δεν «έπεσε» σε τέτοιο επίπεδο, αδιαφορούσε για τα φώτα της δημοσιότητας και καθημερινά έβγαινε από το ταπεινό σπίτι που διατηρούσε με την γυναίκα του στο Liverpool και μάλιστα σε περιοχή εργατικής τάξης, προχωρούσε για περίπου σαράντα λεπτά μέχρι τις εγκαταστάσεις του Melwood και αναλάμβανε την προπόνηση της ομάδας.
Τρανό παράδειγμα της απλοϊκότητας του ανθρώπου εκείνου αποτέλεσε η 22η Νοεμβρίου του 1975. Μόλις 16 μήνες αφότου σταμάτησε την απίστευτα μεγάλη καριέρα του, ο Shankly εμφανίστηκε στο αγαπημένο του γήπεδο και όχι στις θέσεις επισήμων ή σε ιδιωτικό box, όπου όλα τα υπόλοιπα «σημαίνοντα» πρόσωπα στρογγυλοκαθόταν καπνίζοντας πούρα, αλλά στο διάσημο Kop, όπου οι πλέον φτωχοί οπαδοί της ομάδας συνωστιζόταν ο ένας πάνω στον άλλον, μην ξεχνάμε τότε δεν υπήρχαν θέσεις στα γήπεδα, εκτός ορισμένων πλευρών του γηπέδου, χωρίς καμία προστασία ή σωματοφύλακα και άρχισε να παρακολουθεί τον αγώνα της Liverpool, η οποία εκείνη την ημέρα υποδεχόταν την Coventry City.

Ήταν η δεύτερη σεζόν του εξίσου μεγάλου Bob Paisley ως προπονητή της Λίβερπουλ και η ομάδα κατόπιν ενός καλού σερί αποτελεσμάτων, έστεκε τρίτη στην βαθμολογία.
Όταν ο κόσμος τριγύρω του κατάλαβε ποιός ήταν, άνοιξε μια τεράστια τρύπα που στην μέση στεκόταν ο Shankly, χωρίς να μπορεί να πιστέψει ότι ο κόσμος το έκανε αυτό σε ένδειξη τεράστιου σεβασμού στο πρόσωπο του.

Βέβαια ως φλεγματικός Σκωτσέζος με απίστευτο χιούμορ, αναφώνησε προς όλους, «τι έγινε βρε παιδιά, μήπως φταίει η κολόνια μου?».
Είναι προφανές το τι επακολούθησε με αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες του κόσμου προς τον απλό αυτό άνθρωπο, ο οποίος στο τέλος και σε συνέντευξη της τηλεόρασης δήλωσε: «Είμαι άνθρωπος του λαού και είχα υποσχεθεί σε όλους αυτούς τους οπαδούς, ότι κάποια ημέρα θα πήγαινα στο Kop για να παρακολουθήσω έναν αγώνα μαζί τους.

Οι απλοί αυτοί οπαδοί μου χάρισαν μεγάλη ευτυχία και χαρά, μου έδειξαν εμπιστοσύνη και αγάπη και έπρεπε και εγώ με κάποιο τρόπο να τους το ανταποδώσω.» Ερωτούμενος περαιτέρω από τον έκπληκτο ρεπόρτερ εάν φοβήθηκε για την σωματική του ακεραιότητα με τρανταχτό γέλιο απάντησε: «ε σιγά ένα πουκάμισο που φόραγα σκίστηκε από τις αγκαλιές, αλλά μην ξεχνάμε ότι το είχα αγοράσει με λεφτά που δαπάνησαν οι άνθρωποι αυτοί για να έρθουν να με δουν!»
Τέτοια ήταν η ψυχή εκείνου του μεγάλου προπονητή, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του, παρέμεινε ο ίδιος αγνός άνθρωπος του λαού.
Δυστυχώς, τον άνθρωπο αυτό εγώ τον είδα και τον άκουσα μόνο στις παλιές βιντεοκασέτες, τις οποίες διατηρώ ακόμη και σήμερα, αλλά είμαι σίγουρος ότι εάν βρισκόμουν στο Liverpool τις εποχές που ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, θα μου έσφιγγε από κοντά το χέρι και θα με ρώταγε με τον απλό και γαλήνιο τρόπο που είχε, τι δουλειά έχει ένας Έλληνας στο Λίβερπουλ!!!!!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τέτοιους ανθρώπους..

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜάνφρεντ Κάλτς: Ο πρώτος φουλ-μπακ
Επόμενο άρθροΕκεί στο 1971 σε μια γειτονιά της πόλης
Ο Shanklymaniac - κατά κόσμον Γιώργος Χριστοφορίδης - είναι από τους πλέον φανατικούς και καταρτισμένους οπαδούς της Liverpool. Σπούδασε νομική στο Manchester Metropolitan University, μεταπτυχιακό σε Διεθνή Δίκαιο στο Liverpool University και μεταπτυχιακά σε επαγγελματικό επίπεδο στο College Of Law στο Chester. Είναι επί σειρά ετών κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας στο Anfield, το οποίο επισκέπτεται όσο πιο συχνά του επιτρέπουν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Ο Γιώργος Χριστοφορίδης είναι Δικηγόρος Ιωαννίνων, ιδρυτικό μέλος και senior partner της Δικηγορικής Εταιρίας "CMC LAW FIRM" η οποία εδρεύει στα Ιωάννινα, οδός Καλούδη 10.