JOHN BARNES «Ποίηση σε κίνηση»

155

JOHN BARNES «Ποίηση σε κίνηση» .Ο John Barnes υπήρξε ένας από τους πιό χαρισματικούς ποδοσφαιριστές που είχε την τύχη η ομάδα της Λίβερπουλ να έχει στο δυναμικό της και ένας παίχτης ο οποίος είχε χαρακτηριστεί εκείνα τα χρόνια στην Μεγάλη Βρεταννία ως «Ευρωπαίος» ποδοσφαιριστής, δηλαδή ως άριστος τεχνίτης με ολοκληρωμένη ποδοσφαιρική κατάρτιση.

Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνα τα χρόνια, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι Βρετανοί ποδοσφαιριστές, στήριζαν την επαγγελματική τους επιτυχία στην άριστη φυσική κατάσταση και στην επιθετικότητα που επιδείκνυαν στο χόρτο.

Είναι γενικώς αποδεκτό ότι όταν ο John Barnes βρισκόταν στην καλή του ημέρα και σπάνιες οι φορές όπου υστερούσε αγωνιστικώς, ήταν ένα υπέροχο θέμα που θα μπορούσε κάποιος να δει, διότι ήταν ένας παίχτης φινετσάτος, με υπέροχο στυλ και κομψότητα που εκείνα τα χρόνια έλειπε από τα γήπεδα της Αγγλίας. Μάλιστα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί και με το δίκιο του, ότι ίσως μόνο ο μεγάλος Glenn Hoddle ξεπερνούσε τον John Barnes σε ποδοσφαιρικό μπρίο.

ola balla John Barnes

Το ταλέντο του θεαματικού αυτού ποδοσφαιριστή, οδήγησε την Λίβερπουλ σε δύο πρωταθλήματα τα έτη 1988 και 1990 (που δυστυχώς ήταν και τα τελευταία που έχει κατακτήσει η Λίβερπουλ από τότε) και ο John Barnes άξια δύο φορές, ανακηρύχθηκε ως παίχτης της χρονιάς από τους συναδέλφους του και τους αθλητικούς δημοσιογράφους του «Νησιού» τα ίδια ως άνω έτη, κατορθώνοντας έτσι να συμπεριλάβει το όνομά του στην δοξασμένη λίστα ποδοσφαιριστών και «θρύλων» του σπορ, όπως για παράδειγμα του Danny Blanchflower, Kenny Dalglish, Stanley Matthews και Tom Finney, οι οποίοι επίσης είχαν κερδίσει τέτοια πολύτιμη αναγνώριση για δύο έτη στην εν γένει ποδοσφαιρική τους καριέρα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από τη αρχή. Η ποδοσφαιρική ιστορία του John Barnes, είναι περίπου η ίδια, όπως χιλιάδων άλλων παιδιών που αγαπούσαν τα άθλημα του ποδοσφαίρου και άρχισε με την τεράστια αγάπη του για την μπάλα.

Το έναυσμα της λατρείας προς το ποδόσφαιρο του μεγάλου Barnes, άρχισε από την επιρροή του πατέρα του, ο οποίος ενώ υπήρξε αξιωματικός του Στρατού, ταυτόχρονα υπήρξε μεγάλος sportsman. Έτσι, όταν στις 26 Ιανουαρίου του έτους 1976, η οικογένεια Barnes έφτασε στο Λονδίνο, διότι ο πατέρας του John είχε διορισθεί ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Πρεσβεία της Τζαμάικα (ο πατέρας του John ήταν από το νησί Τρίνινταντ και Τομπάγκο, αλλά λόγω της κοινοπολιτείας των Δυτικών Ινδιών, για να καταταγεί στον στρατό, έπρεπε να πάει στην Τζαμάικα) άρχισε το ποδοσφαιρικό «παραμύθι» του δεκατριάχρονου τότε John Barnes.

Μέσα σε μόλις μια εβδομάδα ο John, εντάχθηκε στο δυναμικό ομάδας και συγκεκριμένα της Stowe Boys Club, όπου για τρεισήμισι περίπου χρόνια έπαιζε ποδόσφαιρο και μάλιστα σε ρόλο κεντρικού αμυντικού!!!!!

Σε ηλικία πλέον 16 ετών, το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, πρόσφερε στο John αθλητική υποτροφία στο άθλημα του ποδοσφαίρου και ο έφηβος πλέον John, άρχισε να σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο της μετάβασής του στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για ακαδημαϊκή καριέρα.

Όμως η Θεά Μπάλα, επιφύλασσε άλλον δρόμο για τον John και το πεπρωμένο του άρχισε να υλοποιείται από ένα άκρως παράξενο περιστατικό. Σε ένα από τα τελευταία παιχνίδια του με το Stowe Boys Club και μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας, παρευρισκόταν ως θεατής, ένας ντόπιος οδηγός ταξί, ο οποίος εντυπωσιάστηκε με την αγωνιστική απόδοση του John.

Ο οδηγός λοιπόν εκείνος, γνώριζε προσωπικά τον υπεύθυνο για ανίχνευση ταλέντων (chief scout) της Watford και του μίλησε ενθέρμως για το ταλέντο του νεαρού αρχηγού. Έτσι, ο scout ήλθε σε προσωπική επαφή αμέσως με τον John και τον ρώτησε εάν ήθελε να λάβει μέρος σε δοκιμές με την εφηβική ομάδα της Watford, ώστε να αξιολογηθεί από επαγγελματίες πλέον, η ποδοσφαιρική του δυναμική.

Έτσι ο John ξεκίνησε να προπονείται κάθε Τρίτη και Πέμπτη βράδυ με τους εφήβους της εν λόγω ομάδας και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, ο γνωστός σε όλους Graham Taylor, προπονητής της Watford, διέγνωσε το μεγάλο ταλέντο του και έπεισε τον John να υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο.

Η αρχή όμως της καριέρας του John δεν ήταν εύκολη, διότι όλη του η οικογένεια είχε επιστρέψει στην Τζαμάικα, λόγω της λήξεως της θητείας του πατέρα του στην Αγγλία και έτσι ο δεκαεπτάχρονος Barnes έμεινε στο «Νησί» παντελώς μόνος. Θα πρέπει να τονιστεί βέβαια ότι η ομάδα της Watford φρόντισε με άριστο τρόπο τον νεαρό John και του παρείχε τα πάντα απλόχερα.

ola balla John Barnes

Μάλιστα του παρείχε στέγη στην ίδια οικία όπου διέμενε και ο πετυχημένος κεντρικός αμυντικός της ομάδας αντρών, Steve Perry, ο οποίος φρόντιζε για όλες τις ανάγκες του John. Η ομάδα της Watford είχε ήδη ανεβεί στην τότε πρώτη κατηγορία της Αγγλίας (1981/1982) και η επόμενη χρονιά, έμελλε να είναι απολύτως καταπληκτική για το club αλλά και για τον ίδιο τον Barnes.

Η Watford εκείνη την σεζόν, ήλθε δεύτερη σημειώνοντας καταπληκτικές νίκες με ομάδες θρύλους της εποχής, ακόμη και ενάντια στην μελλοντική του ομάδα την Λίβερπουλ. Μάλιστα την τελευταία χρονιά του John στην Watford, όταν με καταπληκτική ντρίπλα, «άφησε ξερό», τον μεγάλο αμυντικό της Λίβερπουλ, Alan Hansen, πράγμα που λίγοι ποδοσφαιριστές είχαν καταφέρει και σκόραρε με θεαματικό τρόπο, ο τότε προπονητής της Λίβερπουλ Kenny Dalglish, είπε χαρακτηριστικά στον Hansen, ότι «μετά από αυτό που σου έκανε σήμερα, πρέπει να φέρουμε πάση θυσία αυτόν τον Barnes στην Λίβερπουλ».

Συνακόλουθα, όταν ο Graham Taylor, έφυγε για να συνεχίσει την προπονητική του καριέρα στην Aston Villa, ο John Barnes γνώριζε ήδη ότι πολλές μεγάλες ομάδες είχαν επιδείξει ενδιαφέρον για τις υπηρεσίες του και έτσι όταν οι άνθρωποι της Λίβερπουλ, επικοινώνησαν με την Watford με σκοπό την μεταγραφή του John, ο ίδιος κατενθουσιάστηκε από την προσέγγιση του Kenny Dalglish και συμφώνησε να μεταγραφεί στην ομάδα του «Μεγάλου Λιμανιού».

Έτσι την 09/06/1987 ο John Barnes, ολοκλήρωσε και τυπικά τις διαδικασίες με την υπογραφή του συμβολαίου του, έναντι του ποσού των εννιακοσίων χιλιάδων λιρών, ποσό το οποίο αποτέλεσε ρεκόρ μεταγραφής στην Αγγλία και ενσωματώθηκε στο ήδη πολυτάλαντο δυναμικό της Λίβερπουλ.

Μάλιστα την ίδια χρονική περίοδο, είχαν υπογράψει ως μεταγραφές οι Peter Beardsley και John Aldridge, με τους οποίους ο John έμελε να δημιουργήσει ποδοσφαιρική ιστορία. Μάλιστα ο Barnes ήταν πεπεισμένος ότι ο Dalglish τον προόριζε για striker σε συνδυασμό με τον John Aldridge, αλλά ο «King Kenny» είχε άλλα σχέδια για τον John.

Η θέση του κεντρικού έξω αριστερά, ανατέθηκε στον Barnes, διότι ο Peter Beardsley τοποθετήθηκε ως κρυφός striker, πίσω από τον Aldridge και ο John Barnes  διόλου άργησε να καταφέρει την πρώτη του ασίστ, όταν στο ντεμπούτο του ενάντια στην Arsenal, στο τότε Highbury την 15/08/1987 κατόπιν καταπληκτικής ενέργειας από τα αριστερά, πάσαρε στον Aldridge, ο οποίος σκόραρε.

ola balla John Barnes

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Barnes ουδέποτε έπαιξε ως «ορθόδοξος» έξω αριστερά κεντρικός, αλλά μάλλον ως «ανοιχτός» κεντρικός, δηλαδή χαφ με άδεια να κινείται προς το κέντρο της επίθεσης, ταυτόχρονα με τον Beardsley και αυτό γιατί η Λίβερπουλ εκείνων των εποχών δεν έπαιζε με καθαρούς wingers, αλλά έχοντας παίχτες όπως οι Terry McDermott, Sammy Lee, Ray Kennedy κ.λ.π., προτιμούσε να δίνει την άδεια σε όλους τους κεντρικούς της ποδοσφαιριστές να ελίσσονται σε όλον τον χώρο ευθύνης τους, χωρίς να τους περιορίζει σε συγκεκριμένη θέση στον αγωνιστικό χώρο.

Έτσι ο Barnes, παίζοντας πλέον σε θέση η οποία του παρείχε μεγάλη ευελιξία, την πρώτη του μόλις σεζόν με τα χρώματα της Λίβερπουλ, σκόραρε 17 φορές, πλαισιωμένος από συμπαίχτες με ικανότητα, ταλέντο και ποδοσφαιρική νοημοσύνη.

Μάλιστα ο Barnes, γράφοντας την αυτοβιογραφία του, δήλωσε ότι αγαπούσε πραγματικά να παίζει με δύο ποδοσφαιριστές, τον Peter Beardsley και τον αμυντικό τιτάνα Steve Nicol, με τους οποίους είχε πραγματικά «τηλεπαθητική σύνδεση», όπως ο ίδιος, χαρακτηριστικώς δήλωσε. Από την πρώτη σεζόν του John Barnes, αξέχαστη θα παραμείνει η απόδοση που είχε στο παιχνίδι με την τότε πρωτοπόρο Queens Park Rangers, την 17/10/1987, όπου σκόραρε το καλύτερο γκολ της καριέρας του, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο.

Έτσι εκείνη την χρονιά, η Λίβερπουλ τερμάτισε πρώτη με 90 βαθμούς, εννέα βαθμούς παραπάνω από την δεύτερη Manchester United, έχοντας στο ενεργητικό της 87 γκολ. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι εάν δεν λάμβανε χώρα η παράσταση της «Crazy Gang», ήτοι της Wimbledon στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, η Λίβερπουλ θα είχε κατακτήσει με την ανεκτίμητη βοήθεια του πολυτάλαντου Barnes το «Double».

Βέβαια η επόμενη σεζόν 1988/1989 επιφύλασσε για τον Barnes, υψηλό δράμα, διότι έμελε να λάβει χώρα το παιχνίδι που θα καθόριζε την Πρωταθλήτρια Αγγλίας και ναι, αναφέρομαι  στην αποφράδα ημέρα της 26ης Μάιου του 1989 στο Anfield- παιχνίδι το οποίο παρακολούθησα ζωντανά στο σπίτι ξάδελφου και συμφοιτητή μου στο Manchester της Αγγλίας, (ήταν η πρώτη μου χρονιά ως φοιτητής και δεν είχα ακόμη στην κατοχή μου εισιτήριο διαρκείας ώστε να πήγαινα στο Anfield) όπου η Λίβερπουλ είχε προβάδισμα τριών βαθμών από την Arsenal και διαφορά γκολ 65-26 (+39) έναντι 71-36 (+35) της ομάδας του Λονδίνου.

anfield olaballa athlitika nea eidiseis

Έτσι όταν ο Allan Smith σκόραρε στο πεντηκοστό-δεύτερο λεπτό, σήμαινε ότι με ένα ακόμη γκολ, η ομάδα του Highbury θα στεφόταν πρωταθλήτρια μέσα στο «απόλυτο εχθρικό έδαφος» δηλαδή το Anfield.(Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνα τα χρόνια η Λίβερπουλ είχε συνήθως ανταγωνιστές για το πρωτάθλημα, είτε την Everton ή την Arsenal.

Η μεγάλη Manchester United, δημιουργήθηκε λίγα χρόνια μετά από τον Sir Alex Ferguson.) Συνακόλουθα, και στα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού, ο John Barnes έλαβε την μπάλα από τα δεξιά και αντί να κατευθυνθεί προς το σημαιάκι του κόρνερ, όπου θα κέρδιζε πολύτιμα δευτερόλεπτα για την ομάδα του, έκανε αυτό που ενστικτωδώς του έβγαινε πάντα στον αγωνιστικό χώρο.

Προσπάθησε να ντριπλάρει το αμυντικό χαφ της Arsenal Kevin Richardson, με αποτέλεσμα να χάσει την μπάλα, όταν το ρολόι του γηπέδου είχε καταγράψει 91 λεπτά και 22 δεπτερόλεπτα αγώνα. Έτσι η μπάλα προωθήθηκε στον Michael Thomas, ο οποίος έγινε «θρύλος» της Arsenal, σκοράροντας το  χρυσό γκολ που χάρισε εκείνη την χρονιά το Πρωτάθλημα Αγγλίας στην ομάδα του Λονδίνου.

Ο John Barnes ακόμη και σήμερα κατηγορεί τον εαυτό του για την λανθασμένη του κίνηση, γεγονός που δείχνει την επαγγελματική του ευθιξία και αναδεικνύει την ηθική του υπόσταση. Βέβαια, λίγο μετά ο Barnes κέρδισε και το πρώτο του μετάλλιο Κυπελούχου Αγγλίας, όταν αναμετρήθηκαν στο Wembley, οι δύο ομάδες του Merseyside, δηλαδή το κόκκινο με το μπλέ του Λίβερπουλ και αναδείχτηκε νικήτρια η ομάδα του Anfield.

Tην επόμενη χρονιά, 1989/1990, ο Barnes με 28 γκολ, ήταν ο top-scorer της Λίβερπουλ, ξεπερνώντας κατά δύο γκολ, τον τεράστιο Ian Rush ο οποίος είχε επιστρέψει από την Ιταλία. Ακόμη με τα 28 γκολ του ο John Barnes, ήταν δεύτερος σκόρερ της περιόδου και έχασε το «χρυσό παπούτσι» από τον τότε μεγάλο Gary Lineker. Φυσικό ακόλουθο της σεζόν εκείνης, ήταν να πάρει για τελευταία φορά (δυστυχώς!!!!) η τότε κραταιά Λίβερπουλ το πρωτάθλημα Αγγλίας.

Η ιστορία του μεγάλου αυτού παίχτη συνεχίστηκε στην Λίβερπουλ την σεζόν 1990/1991, όπου συνέβη κάτι το οποίο συντάραξε για τα καλά τον ήδη για δεύτερη χρονιά καλύτερο ποδοσφαιριστή της Αγγλίας.

Ήταν μήνας Φεβρουάριος του 1991 και η Λίβερπουλ μετά από τα πρώτα 14 παιχνίδια του πρώτου γύρου, «καθόταν» στην συνήθη θέση της, δηλαδή στην κορυφή της βαθμολογίας. Εκείνη την χρονική στιγμή και πριν από το παιχνίδι με την Lutton, ο Barnes καθ’οδόν για προπόνηση στις εγκαταστάσεις του Melwood, έμαθε ότι ο Kenny Dalglish είχε παραιτηθεί από την θέση του προπονητή, λόγω μεγάλου στρες και προσδοκιών που είχε η θέση εκείνη.

Φυσικά και αποτέλεσε ψυχολογικό πλήγμα για τον Barnes η αποχώρηση του χαρισματικού σκωτσέζου, τον οποίο δεν είχε μόνο προπονητή αλλά και συμπαίχτη, ποιός οπαδός της Λίβερπουλ άλλωστε, μπορεί να ξεχάσει το υπέροχο γκολ που σκόραρε ο «King Kenny», μέσα στο Stamford Bridge στο τελευταίο αγωνιστικό λεπτό, κόντρα στην Chelsea, κατακτώντας έτσι το πρωτάθλημα εν έτος 1990!!! Περαιτέρω, ενώ εκείνη την σεζόν ο John σκόραρε 18 φορές σε 45 παιχνίδια, η Λίβερπουλ σιγά σιγά έχασε έδαφος και το Πρωτάθλημα Αγγλίας το κατέκτησε και πάλι η Arsenal.

Επίσης, η ατυχία του «μαέστρου» συνεχίστηκε την ίδια χρονιά, όταν τραυματίστηκε δύο φορές, μία στην αρχή της περιόδου, όπου δεν αγωνίστηκε για περίπου τρεις μήνες και κατόπιν, δύο ημέρες πριν τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας κόντρα στην Sunderland, όπου η Λίβερπουλ κέρδισε το πολύτιμο τρόπαιο, υπό την καθοδήγηση πλέον του Graeme Souness.

Η επόμενη αγωνιστική σεζόν αποτέλεσε την «απαρχή» του τέλους για τον μεγάλο αυτό ποδοσφαιριστή. Το έτος λοιπόν, 1992 ο Barnes 28 χρονών πλέον, έδειχνε ότι επιθυμούσε πλέον να αφήσει την ομάδα που του χάρισε τόσα τρόπαια και συγκινήσεις και ήταν έτοιμος να μεταβεί σε ομάδα εκτός του «Νησιού» και συγκεκριμένα φημολογούταν ότι τον ήθελαν τρεις ομάδες, η Γιουβέντους, η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης.

Από μεταγενέστερα προσωπικά σχόλια του Barnes, αποδείχτηκε ότι όντως επιθυμούσε να φύγει από το Λίβερπουλ, διότι είχε χάσει τον μεγάλο μέντορά του τον Dalglish, αλλά η επιθυμία του ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, διότι η τύχη του επιφύλαξε άσχημο παιχνίδι. Στις 3 Ιουνίου του 1992, σε φιλικό παιχνίδι που έδινε η εθνική ομάδα της Αγγλίας κόντρα στην Φινλανδία, ο Barnes υπέστη ρήξη του Αχίλλειου Τένοντα στο δεξί πόδι.

Ο τραυματισμός αυτός επέφερε δυσχερή αποτελέσματα για έναν παίχτη, ο οποίος χρησιμοποιούσε πάντα το δεξί του πόδι για να ντριπλάρει αντίπαλους ποδοσφαιριστές. Τέτοιο ήταν το μέγεθος του τραυματισμού, όπου κατόπιν της επεμβάσεως, η ουλή της εγχειρίσεως έφτανε στο μέγεθος των περίπου 25 εκατοστών και η δεξιά του γάμπα από τότε είναι κατά περίπου πέντε εκατοστά μικρότερη από την αριστερή!!!!

Είναι ευνόητο ότι οι μετέπειτα αγωνιστικές σεζόν για τον John δεν υπήρξαν ίδιες με τις προηγούμενες, διότι είχε χάσει λόγω του προαναφερόμενου σοβαρού τραυματισμού, μεγάλο μέρος της ταχύτητας και έκρηξης που τον χαρακτήριζαν και έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει θέση και να παίζει ως κεντρικό χαφ, αφήνοντας πλέον σε άλλους τα επιθετικά καθήκοντα.

Ακόμη και σε εκείνη την θέση ο Barnes ήταν αξιόλογος, λόγω του ότι μπορούσε ανά πάσα στιγμή να «διαβάζει» το παιχνίδι και να ανταποκρίνεται αναλόγως. Όντως, από την στιγμή που ο Roy Evans ανέλαβε τα προπονητικά ηνία της ομάδος, ενθάρρυνε τον John να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του «επιτελικού» και μάλιστα τον έχρησε αρχηγό της ομάδας.

Περαιτέρω, τέτοια ήταν η επιστροφή του John στο χόρτο, όπου το 1996, η Λίβερπουλ θα μπορούσε να είχε κατακτήσει το Πρωτάθλημα, αλλά γεγονότα που είχαν να κάνουν με την πειθαρχία εκτός γηπέδου πολλών νέων και ταλαντούχων ποδοσφαιριστών της ομάδας, οδήγησαν στο να αποτύχει η Λίβερπουλ να ανταποκριθεί στους τελευταίους αγώνες και έτσι να χάσει τον τίτλο.

Συνακόλουθα, στο δεύτερο σκέλος  Ευρωπαϊκού παιχνιδιού κόντρα στην PSG, ο John για πρώτη φορά δεν ξεκίνησε με την αρχική εντεκάδα και στα επόμενα τρία και μάλιστα τελευταία παιχνίδια της σεζόν παρέμεινε ως αλλαγή στον πάγκο, παίζοντας μόνο ως αλλαγή λίγα λεπτά στο τελευταίο παιχνίδι της Λίβερπουλ ενάντια στην Sheffield Wednesday.

Έτσι μια δεκαετία μετά από την μεταγραφή του, ο Barnes έφυγε από τους αγαπημένους του «Reds» και συνενώθηκε για ακόμη μία φορά με τον Kenny Dalglish, αυτή τη φορά ως παίχτης της Newcastle United. Έμεινε στις «καρακάξες» για δύο σεζόν και όταν ήρθε ως προπονητής της ομάδας ο Ruud Gullit έφυγε εκ νέου και πλαισίωσε το δυναμικό της Charlton, η οποία την χρονιά εκείνη είχε ανεβεί στη πρώτη κατηγορία.

Έπαιξε μόνο 12 παιχνίδια με την φανέλα της Charlton και στο τέλος του χρόνου στην ηλικία των 35 ετών, ο μεγάλος John Barnes, κρέμασε τα παπούτσια του για πάντα. Θα πρέπει εδώ να τονιστεί ότι ενώ ο Barnes είχε τρομακτικές επιτυχίες σε επίπεδο συλλόγων, οι παρουσίες του στην Εθνική Ομάδα της Αγγλίας δεν στέφτηκαν με ανάλογες επιτυχίες, διότι πολύ απλά δεν του δινόταν η ευκαιρία να εκφραστεί στο γήπεδο, όπως γινόταν στην Λίβερπουλ και περαιτέρω λόγω του ότι τα χρόνια που κλήθηκε να παίξει στην Εθνική Ομάδα, η αγωνιστική φιλοσοφία των εκάστοτε προπονητών ήταν άκρως συντηρητική, πάντα κατά την άποψη του γράφοντος.

Αυτή σε λίγες γραμμές ήταν η ποδοσφαιρική πορεία του John Barnes, ο οποίος πρόσφερε μεγάλες και δυνατές συγκινήσεις στους οπαδούς της Λίβερπουλ ανά την υφήλιο και όπως πολύ σωστά δήλωσε επίσημα ο Sir Tom Finney, «παίχτες σαν τον John Barnes βγαίνουν μόνο μια φορά σε ολόκληρη ζωή!!!»

 

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΣκόρ και θέαμα από την ομάδα του ΑΠΟΕΛ
Επόμενο άρθροΚράμερ εναντίον Κράμερ
Ο Shanklymaniac - κατά κόσμον Γιώργος Χριστοφορίδης - είναι από τους πλέον φανατικούς και καταρτισμένους οπαδούς της Liverpool. Σπούδασε νομική στο Manchester Metropolitan University, μεταπτυχιακό σε Διεθνή Δίκαιο στο Liverpool University και μεταπτυχιακά σε επαγγελματικό επίπεδο στο College Of Law στο Chester. Είναι επί σειρά ετών κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας στο Anfield, το οποίο επισκέπτεται όσο πιο συχνά του επιτρέπουν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Ο Γιώργος Χριστοφορίδης είναι Δικηγόρος Ιωαννίνων, ιδρυτικό μέλος και senior partner της Δικηγορικής Εταιρίας "CMC LAW FIRM" η οποία εδρεύει στα Ιωάννινα, οδός Καλούδη 10.