ANCELOTTI : Μια έξυπνη αλεπού

71

ANCELOTTI : Μια έξυπνη αλεπού

Σαν Πάολο. Νάπολι. Το βροχερό τοπίο στον Ιταλικό Νότο λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, προλόγισε το δύσκολο βράδυ που είχε η Λίβερπουλ να φέρει σε πέρας.

Λίγες ώρες νωρίτερα ο Γιούργκεν Κλοπ εκθείαζε τον Ιταλό συνάδελφο του και ο αλλενατόρε των Παρτενοπέι φρόντισε να μας επιβεβαιώσει τα λεγόμενα του Γερμανού εντός του αγωνιστικού χώρου.

Μετά την κυριαρχία των Κόκκινων απέναντι στους αστέρες της Παρί Σεντ Ζερμέν ο Ιταλός προπονητής σκέφτηκε πώς θα μπορούσε να σταματήσει την επιθετική τριπλέτα της Λίβερπουλ όσο και τα συχνά overlaps των πλάγιων μπακ της. Το σχέδιο ήταν απλό. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.

Με αυτή την τακτική λοιπόν έφερε εξ απροόπτου τον επιθετικό σχεδιασμό των Κόκκινων, ωθώντας τους κιόλας σε πολλά αβίαστα λάθη. Ένα ευέλικτο 4-4-2 που θα μετατρεπόταν σε 3-4-3 ήταν αρκετό για να παγιώσει το τακτικό πλάνο του Αντσελότι.

Η Λίβερπουλ βάλτωσε, δεν μπόρεσε να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ των γραμμών της, -ειδικότερα κέντρο και επίθεση ήταν χωρίς συνοχή- και αυτό την άγχωσε πάρα πολύ. Η απώλεια του Κεϊτά νωρίς στο πρώτο μέρος έπαιξε το ρόλο της, ωστόσο η φανταστική προσήλωση στο τακτικό πλάνο από τους Ναπολιτάνους δεν έδινε πολλά περιθώρια στους Κόκκινους. Με τους Μίλικ, Ινσίνιε και Καγιεχόν να πρεσσάρουν συνεχώς την αμυντική τετράδα της Λίβερπουλ, σε συνδυασμό με το ασφυκτικό μαρκάρισμα των χαφ της, η μόνη λύση ήταν κάποια μακρινή μεταβίβαση με αποδέκτη είτε τον Σαλάχ είτε τον Μανέ. Και αυτό ήταν σχεδιασμένο από τον Αντσελότι. Εκεί τον επιθετικό της Λίβερπουλ τον περίμενε είτε ο Μαξίμοβιτς είτε ο Κουλιμπαλί, από την άλλη πλευρά, στους οποίους παρείχαν βοήθεια το πλάγιο φουλ μπακ και το αμυντικό χαφ. Τρεις παίκτες δηλαδή σε έναν. Αδύνατο να καταφέρει η Λίβερπουλ να εκδηλώσει γρήγορη επίθεση σύμφωνα με τα στάνταρ της. Επίσης τα πλάγια μπακ των Κόκκινων ήταν απασχολημένα στην αμυντική τους προσήλωση που δεν είχαν την δυνατότητα να προσφέρουν βοήθεια στο επιθετικό κομμάτι.

Η Νάπολι όντως δεν φοβήθηκε το ματς. Δεν φοβήθηκε την ταχύτητα των παικτών της Λίβερπουλ γιατί τους αντιμετώπισε με εξυπνάδα. Δεν τους περίμενε στο δικό της μισό κλείνοντας τους χώρους, αλλά εγκλώβισε τη δράση τους σε ένα χώρο μεταξύ της εστίας του Άλισσον και της γραμμής του κέντρου. Ο Αντσελότι πήρε ένα ρίσκο. Ανέβασε πολύ ψηλά τις γραμμές του. Κάτι που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο. Αν οι παίκτες της Λίβερπουλ έσπαγαν το πρέσσινγκ των κεντρώων της Νάπολι τότε η κατάσταση θα ήταν 4 Κόκκινοι έναντι 3 Μπλε. Αυτό αποφεύχθηκε αφού τα αποθέματα ενέργειας της Λίβερπουλ δεν ήταν αρκετά για κάτι τέτοιο, ειδικότερα στο δεύτερο ημίχρονο, όπως επίσης δεν υπήρχε και καθαρό μυαλό σε κανένα από τους παίκτες του Κλοπ για να εντοπίσουν τις αδυναμίες του συστήματος της Νάπολι.

Η Λίβερπουλ δεν δέχθηκε περισσότερα γκολ και κατάφερε να αντέξει για 89’ διότι είχε τον Άλισσον στο τέρμα αλλά και επίσης γιατί ξέρει να εφαρμόζει με απίστευτη ακρίβεια το τεχνητό οφσάιντ. Ο Ινσίνιε και ο Καγιεχόν βρέθηκαν αρκετές φορές εκτεθειμένοι στις μεταβιβάσεις των Χάμσικ και Άλλαν. Ωστόσο όταν πλέον οι Κόκκινοι επαναπαύτηκαν και νόμισαν πως κέρδισαν τον πολυπόθητο βαθμό, το offside trap δεν έπιασε -λόγω και της πνευματικής κόπωσης από το συνεχόμενο ασφυκτικό πρεσσινγκ- και η εστία του Βραζιλιάνου πορτιέρε παραβιάστηκε.

Χωρίς σουτ στην εστία του αντιπάλου από τους Κόκκινους. Αυτό συνοψίζει εφ’ όλης της ύλης την απόδοση τους. Ο Κλοπ όντως μπορεί να μην το ήθελε το παιχνίδι, μπορεί όντως οι παίκτες του να ήταν κουρασμένοι από το βαρύ πρόγραμμα, μπορεί το μυαλό όλων τους να ήταν στην Μάντσεστερ Σίτυ και όχι στο Σαν Πάολο. Όλα αυτά όμως δεν αναιρούν μια μεγάλη αλήθεια. Το ματς δεν το έχασε ο Κλοπ. Το ματς το κέρδισε ο Αντσελότι με ένα ιδιοφυές πλάνο, δίνοντας παράλληλα ένα σαφές μάθημα στον Γερμανό για την συνέχεια της προσπάθειάς του σε Πρέμιερ και Τσάμπιονς Λίγκ.

Επιμέλεια: Γιάννης Κουνιατσιώτης