Ο Κύκνος της Ουτρέχτης

78

Ο ΚΥΚΝΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΡΕΧΤΗΣ

 

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Εθνών είναι σε πλήρη δράση. Ήδη έχουμε δει όλες τις ομάδες να αγωνίζονται καταθέτοντας η καθεμία τα διαπιστευτήρια της. Κάποιες αποτελεσματικές, άλλες με αδυναμίες, ωστόσο όλες έτοιμες για την έκπληξη. 

Παρατηρώντας τες, αναλογιζόμουν αυτές που απουσιάζουν. Ιταλία και Ολλανδία αναμφίβολα θα άφηναν το δικό τους ξεχωριστό στίγμα στα γήπεδα της Ρωσίας. Συλλογίζομαι τους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν το εθνόσημο των δύο χωρών. Η σκέψη μου σταματά σε ένα όνομα-σύμβολο του αθλήματος. MARCO VAN BASTEN

Ο καλλιτέχνης που θα μπορούσε να θεωρηθεί εφάμιλλος αυτών της Ιταλικής Αναγέννησης αν αναλογιστούμε τι έκανε εντός των 4 γραμμών. Για την εθνική Ολλανδίας όπως και για τη Μίλαν ήταν ο δικός τους Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός λατρεύτηκε όσο κανείς τη δεκαετία του ’80 και στις απαρχές του ’90, κάνοντας το φιλοθεάμων κοινό να αισθάνεται ευλογημένο όταν τον έβλεπε να σκορπά τον τρόμο στους αντίπαλους αμυντικούς. Ήταν ο επιθετικός που είχε όλο το πακέτο, χαρακτηριστικά που ακόμα και εν έτη 2018 δύσκολα βρίσκεις σε ποδοσφαιριστή. Αέρινος, ταχύτατος σε πόδια και σκέψη, εκτελεστής ακόμα και με το κεφάλι και εξαιρετικό παιχνίδι με την πλάτη στο τέρμα.

van Basten-Gulit olaballa atlitika nea eidiseis
Φαν Μπάστεν και Γκούλιτ, πολλές φορές πανηγύρισαν παρέα

Άνοιξη του ’82, σε τρυφερή ηλικία ακόμα, παίρνει τη θέση του ειδώλου του, Γιόχαν Κρόιφ, μπαίνοντας ως αλλαγή σε παιχνίδι του Άγιαξ, για να σκοράρει στο ντεμπούτο του. Το Next Big Thing του Ολλανδικού ποδοσφαίρου ήταν ήδη έτοιμο για μεγάλα πράγματα.

Έχοντας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις εντός συνόρων, τόσο η Μίλαν όσο και το εθνικό συγκρότημα τον περίμεναν μετά βαΐων και κλάδων. Ο αστικός μύθος λέει πως ο Μπερλουσκόνι είχε μαγευτεί από τον Ολλανδό που σταμάτησε να βλέπει άλλους υποψηφίους το καλοκαίρι του ’87, μόλις εντόπισε τις «ζωγραφιές» του.

Η σχολή του ολλανδικού Total Football έκανε την εμφάνιση της στη Λομβαρδία όπου ο Κύκνος της Ουντρέχτης είχε στο πλάι του, τους Γκούλιτ και Ράικαρντ. Τα κατορθώματα τους στον Ιταλικό Βορρά ήταν προειδοποιητικά για το τι θα ακολουθούσε στο Ευρωπαϊκό του ’88 στα γήπεδα της Γερμανίας.

Δύο χρόνια πριν ο Μαραντόνα κουβαλούσε την Αργεντινή στους ώμους του στα γήπεδο του Μεξικού. Εκ του αποτελέσματος, ήταν προφανές πως ο Μάρκο ήταν ικανός να κάνει το ίδιο για την Ολλανδία. Σε ηλικία 24 ετών πέτυχε την μεγαλύτερη διάκριση για το ολλανδικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο εθνών μέχρι και σήμερα, κατακτώντας το Ευρωπαϊκο. Κορυφαίο στιγμιότυπο το γκολ που πέτυχε απέναντι στους Σοβιετικούς.

Οι συλλογικοί τίτλοι αυξάνονταν με μαθηματική ακρίβεια, καθώς για τη Μίλαν τα πρωταθλήματα και Κύπελλα Πρωταθλητριών έρχονταν το ένα μετά το άλλο. Όσο για τις προσωπικές του διακρίσεις, ήταν αναρίθμητες, με αποκορύφωμα τις τρεις κατακτήσεις της Χρυσής Μπάλας.

Ο Van Basten ήταν γεννημένος νικητής. Κι όμως, η μόνη προσωπική του ήττα είναι αυτή που θα τον συνοδεύει για όλη του τη ζωή. Η μάχη που έδωσε με τους τραυματισμούς ήταν αυτή που «χάρισε» ένα ποδοσφαιρικό τέλος, πρόωρο και επώδυνο. Οι αστράγαλοί του αρνήθηκαν να συνεχίσουν το ταξίδι, και το ’95 είπε το μεγάλο αντίο στα 29 του χρόνια. Ένα προδιαγεγραμμένο τέλος που συγκλόνισε ολόκληρη την ποδοσφαιρική κοινότητα και μη.

Van Basten-Kohler olaballa thlitika nea eidiseis
Βαν Μπαστεν-Κόλερ. Έδωσαν πολλές μάχες, και σε εθνικό και σε συλλόγικό επίπεδο.

Ίσως η ανώτερη θεϊκή δύναμη ένιωσε απειλή για την αλματώδη γιγάντωση του μύθου του, που θέλησε να επέμβει και να του δείξει, με τον πιο σκληρό τρόπο, πως κάθε άνθρωπος έχει την αχίλλειο πτέρνα του.

Ο Ντα Βίντσι είχε αναφέρει πως η απλότητα είναι η απόλυτη εξειδίκευση. Αυτό έκανε και ο MARCO. Πετύχαινε ευφάνταστα πράγματα και διακρίσεις με μία απλότητα, σχεδόν μαγική. Κάτι τέτοιο ήταν δύσκολο ακόμα και για να το ονειρευτεί κάποιος συνάδελφός του.

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός με όσα έκανε πέρασε στην ποδοσφαιρική αθανασία και θα μνημονεύεται για πάντα από τον κόσμο που τόσο τον λάτρεψε.

Επιμέλεια Άρθρου: Γιάννης Κουνιατσιώτης