LIVERPOOL:Το σύμβολο του ποδοσφαιρικού ρομαντισμού

140

LIVERPOOL:Το σύμβολο του ποδοσφαιρικού ρομαντισμού. LIVERPOOL. Όταν οι φίλοι του ποδοσφαίρου αναφέρονται στην ομάδα του μεγάλου λιμανιού της Αγγλίας, πολλά είναι εκείνα που τους έρχονται στο μυαλό. Πρώτα απ όλα, η μεγαλειώδης ιστορία που συνοδεύει αυτόν το σύλλογο.

 

Οι χαρακτηριστικές προσωπικότητες που έχουν εκπροσωπήσει το έμβλημα με τον κορμοράνο στο στήθος. Kevin Keegan, Ian Rush, Kenny Dalglish, John Barnes, Jan Molby, Alan Hansen, -Steven Gerrard και Jamie Carragher οι νεότεροι – είναι κάποιοι από τους πολλούς θρύλους των Κόκκινων.

 

Οι προπονητές, Bill Shankly, Bob Paisley, Gerard Houllier και Rafa Benitez αυτοί που γράψανε ιστορία με τις προπονητικές τους μεθόδους κατακτώντας παράλληλα πολλούς τίτλους. Ο μεγάλος τελικός της Κωνσταντινούπολης το 2005 με την επική ανατροπή σε βάρος του μεγαθήριου, της Μίλαν αλλά και το γλίστρημα του αρχηγού το 2014 στην προσπάθεια για τον πρώτο τίτλο μετά από 2+ δεκαετίες ανομβρίας, συνθέτουν κάποιες από τις άλλοτε χαρούμενες και άλλοτε λυπηρές στιγμές της ιστορίας της Λίβερπουλ.
Η υπομονή των scousers, φίλων της Liverpool σίγουρα είναι αξιομνημόνευτη. Δεν υπάρχουν -την σήμερον εποχή που όλα κινούνται γύρω από την άμεση επιτυχία- φίλαθλοι που να στηρίζουν ένα σύλλογο παρά τις τόσες αποτυχημένες χρονιές ( στο πρωτάθλημα, προς αποφυγή παρεξήγησης). Η επιμονή του Shankly να διδάξει την μαγεία του ποδοσφαίρου έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, σε επίπεδο κοινωνίας και οι άξιοι συνεχιστές της πορείας του δημιουργού της «ιδέας», Paisley, Fagan και Dalglish πέτυχαν να κάνουν ολόκληρη την πόλη του Λίβερπουλ αλλά και πλήθος κόσμου ανά τον πλανήτη, να ερωτευτεί την κόκκινη αρμάδα που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμα της, τις δεκαετίες του ’70 και ’80.

 

ola balla liverpool
Hillsborough. 15 Απριλίου του ’89 στον ημιτελικό του F.A. CUP ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Νότιγχαμ Φόρεστ σημειώνεται η μεγαλύτερη τραγωδία στα χρονικά της Αγγλικής κοινωνίας. 96 οπαδοί της Λιβερπουλ δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Η θέση της Αστυνομίας σε συνδυασμό με το εμετικό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Sun την επομένη της τραγωδίας, συνθέτουν μια κατάσταση που θίγει το σύλλογο, την υπόληψη και την αξιοπρέπεια των αδικοχαμένων οπαδών όσο και των συγγενών τους.

 

Η κοινωνία της πόλης του μεγάλου λιμανιού συσπειρώνεται και ξεκινά μια άνιση μάχη που θα κρατήσει 27 χρόνια μέχρι την τελική δικαίωση. Η Αστυνομία αποδέχεται τα ολέθρια λάθη της και η Sun δημοσιεύει πρωτοσέλιδο συγνώμης προς τους συγγενείς των θυμάτων. Η κοινωνία του μεγάλου λιμανιού βγαίνει νικήτρια και αυτό έχει ως αποτέλεσμα ακόμα περισσότεροι φίλοι ανά τον κόσμο να υιοθετήσουν την ιδέα του συλλόγου που μαχόταν συνεχώς απέναντι στο κατεστημένο της Αγγλικής Πολιτείας βιώνοντας μάλιστα και ακραίες τιμωρίες από τη Σιδερά Κυρία, Μάργκαρετ Θάτσερ. Η λαϊκή τάξη τα χρόνια εκείνα έβλεπε στην παρουσία του συλλόγου της Λίβερπουλ, κάτι ανατρεπτικό που πάλευε για τη δικαιοσύνη έχοντας ως αντίπαλο τον αυταρχισμό της κυβερνήσεως και την αναλγησία της στα θέματα του ποδοσφαίρου με αποτέλεσμα να βρίσκει στον ποδοσφαιρικό σύλλογο ένα βήμα αντίδρασης προς αυτές τις τακτικές.
Πλέον βρισκόμαστε εν έτη 2018 και οι Κόκκινοι υπό την ηγεσία του Γερμανού προπονητή Jurgen Klopp δεν έχουν καταφέρει να «λύσουν» το γόρδιο δεσμό και να στεφθούν πρωταθλητές Αγγλίας.
Στη θέση του τεχνικού, ίσως ο καταλληλότερος μετά την εποχή Μπενίτεθ, αφού δηλώνει από τους ρομαντικούς του ποδοσφαίρου και αντιτίθεται στα σημερινά δεδομένα της ποδοσφαιρικής αγοράς, προσπαθώντας παράλληλα να κάνει τον σύλλογο να βρει την ταυτότητα του, αυτή που είχε την εποχή που κυριαρχούσε. Το παρατηρούμε σταδιακά, με τους παίχτες που αγοράζει. Ανεξαρτήτως χρηματικού τιμήματος – σήμερα δεν γίνεται να αγοράσεις ποδοσφαιριστή αν δεν πληρώσεις υπεραξία – προσελκύει αθλητές που θέλουν να φορέσουν την κόκκινη φανέλα και να παλέψουν γι αυτήν.

 

ola balla liverpool tropaia

 

Ποδοσφαιριστές που τιμούν και σέβονται την ιστορία του συλλόγου και θέλουν να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής. Με επιβεβαιώνουν κάλλιστα και οι πρόσφατες δηλώσεις του Roberto Firmino. Εξάλλου κοιτώντας το παρελθόν, η κατάκτηση του Champions League το 2005 επιτευχθεί από ένα σύνολο που σίγουρα δεν μπορούσε να κοιτάξει στα ίσια μεγαθήρια της εποχής, όπως η φιναλίστ Μίλαν ή η Τσέλσι που την απέκλεισε στους 4 του θεσμού. Κι όμως τα κατάφερε, με την αυταπάρνηση και το πάθος που διέκρινε ανέκαθεν και θα διακρίνει την Λίβερπουλ.
Αν κάποια στιγμή καταφέρει να λυτρώσει όλους τους φιλάθλους της και σηκώσει το πολυπόθητο τρόπαιο της Premier League είμαι σίγουρος πως θα το κάνει με το δικό της ξεχωριστό τρόπο και μη ακολουθώντας τα δεδομένα της εποχής. Θα το κάνει βασιζόμενη στις αξίες που διέπουν το άθλημα και που κάθε ποδοσφαιρόφιλος θέλει να βλέπει στην αγαπημένη του ομάδα. Μια ομάδα χωρίς μισθοφόρους και χωρίς ονόματα που να θέλουν να χαρακτηρίζουν το εαυτό τους μεγαλύτερα από το σύλλογο.
Έτσι λοιπόν μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στην λειτουργία των συλλόγων που υποστηρίζουμε; Μήπως θα ήταν ορθό να στραφούμε σε συλλόγους που αποδεικνύουν περίτρανα το κοινωνικό τους πρόσωπο αλλά παράλληλα σέβονται και τις αξίες και τα ιδανικά με τα οποία δημιουργήθηκε το άθλημα και να λειτουργούν με βάση αυτά; Η επιτυχία κάποιες φορές δεν είναι το παν, αν γι αυτήν θυσιάζεις κάθε αξία που σε χαρακτηρίζει.
Επιμέλεια Άρθρου : Γιάννης Κουνιατσιώτης