BOB PAISLEY «The Quiet One»

163

BOB PAISLEY «The Quiet One». Στις μέρες που ζούμε, ακούμε πολλούς και διάφορους χαρακτηρισμούς που αποδίδονται σε  προπονητές ποδοσφαίρου, για παράδειγμα «the special one»,  όπως αυτοχαρακτηρίστηκε ο Ζοζέ Μουρίνιο ή «the normal one», όπως αποκάλεσε τον εαυτό του ο Γιούργκεν Κλόπ στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε στην Liverpool FC TV, την ημέρα που του δόθηκε επίσημα το χρίσμα του προπονητή της ομάδας, οι οποίοι χαρακτηρισμοί αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα, ικανότητα ή και επικοινωνιακή πολιτική που κάθε προπονητής επιδεικνύει δημοσίως.

Υπήρξε όμως κάποτε και ένας προπονητής ποδοσφαίρου με απαράμιλλη και ανυπέρβλητη καριέρα, ο οποίος όχι μόνο δεν ήθελε καθόλου τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά προσπαθούσε και με κάθε τρόπο να τα αποφύγει. Παράλληλα, ήταν τόσο ντροπαλός και ήσυχος άνθρωπος, ώστε πολλοί προσωπικοί του φίλοι τον αποκαλούσαν «ο ήσυχος». Μάλιστα, η ίδια του η σύζυγος, σε συνέντευξη που έδωσε στο BBC, μετά τον θάνατο του μεγάλου αυτού προπονητή, δήλωσε πως όταν ο άντρας της βρισκόταν στο σπίτι τους, κάποιες στιγμές ακόμη και η ίδια «ξεχνούσε πως ήταν εντός της οικίας»!!!!

Μιλάμε βέβαια για τον Bob Paisley, τον άνθρωπο που ανέλαβε ίσως την πιο δύσκολη δουλειά εκείνης της εποχής (1974), διότι κλήθηκε να ακολουθήσει τα χνάρια του Bill Shankley ως προπονητής της Λίβερπουλ, όταν οι τεράστιες επιτυχίες του ιδιόρρυθμου Σκωτσέζου φάνταζαν αξεπέραστες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. Στις 12 Ιουλίου 1974, ο Bill Shankley συγκλόνισε τον κόσμο του ποδοσφαίρου, δηλώνοντας την παραίτησή του στο Διοικητικό Συμβούλιο της Λίβερπουλ. Ο λόγος της παραίτησής του, ήταν το ότι μετά από τόσα χρόνια στο τιμόνι της Λίβερπουλ και κατόπιν μεγάλων επιτυχιών, η δουλειά είχε μετατραπεί από ευχαρίστηση σε διαρκές άγχος και πίεση και έτσι θα έπρεπε να φύγει για το δικό του καλό αλλά και για το καλό της ομάδας που υπεραγαπούσε. Ταυτόχρονα με την παραίτησή του, ο Bill Shankley, παράδωσε και ένα ακόμη έγγραφο στο Συμβούλιο της ομάδας, το οποίο ήταν η δική του αξιολόγηση, σχετικά με το ποιός θα έπρεπε να τον διαδεχτεί. Στο έγγραφο αυτό υπήρχε μόνο ένα όνομα, αυτό του Bob Paisley. Την προγενέστερη ιστορία του Bob Paisley, ως ποδοσφαιριστή και φυσικοθεραπευτή της Λίβερπουλ, θα την διηγηθούμε σε άλλο πόνημα κάποια άλλη στιγμή, αρκεί όμως επί του παρόντος να πούμε ότι ο άνθρωπος αυτός υπηρέτησε την ομάδα της Λίβερπουλ με διάφορές ιδιότητες για 44 ολόκληρα χρόνια!!!!

ola balla Bob Paisley

Το Συμβούλιο λοιπόν της Λίβερπουλ, ευτυχώς άκουσε για τελευταία φορά τον Shankley και διόρισε τον Paisley μάνατζερ της Λίβερπουλ. Τα όσα θα επακολοθούσαν δεν θα μπορούσε να τα φανταστεί ακόμη και ο πιο αισιόδοξος ή φανατικός φίλαθλος της ομάδας του μεγάλου λιμανιού. Ο Paisley εκείνη την ημέρα (27 Ιουλίου 1974) άρχιζε ένα μοναδικό ταξίδι επιτυχιών, το οποίο διήρκησε εννιά θρυλικά χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων, ο «ήσυχος» κέρδισε τα πάντα.

Αξίζει πραγματικά να παραθέσουμε εδώ ένα μικρό κομμάτι του άρθρου που δημοσιεύσε η Liverpool Daily Post την ίδια ημερομηνία με τίτλο » Βαδίζοντας με τα παπούτσια του Shankley», το οποίο έγραφε: « Δύο εβδομάδες πέρασαν και χθες το βράδυ το Διοικητικό Συμβούλιο της Λίβερπουλ διόρισε τον Bob Paisley ως προπονητή. Είναι μια δουλειά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «αδύνατη αποστολή». Ως φίλος και συνεργάτης του Shankley, ο Paisley δηλώνει: Κανείς δεν θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερο σεβασμό και θαυμασμό για το αφεντικό (εννοεί τον Shankley) από εμένα και πραγματικά θα δεν θα ήμουν αντάξιος της αποδοχής του εάν δεν «βούταγα» στην δουλειά με σιγουριά. Πιθανόν ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να φτάσω στα επίπεδα σχέσης που είχε με τους φιλάθλους και οπαδούς μας, αλλά δηλώνω ότι θα είμαι ισάξιος του στα επίπεδα πίστης στην ομάδα και αφοσίωσης. Επίσης πάντα είχα και θα έχω στο μέλλον την ίδια επιθυμία και δίψα για επιτυχίες όπως εκείνος. Δεν με φοβίζει καθόλου το μέγεθος της  δουλειάς. Η ρουτίνα στην ομάδα δεν αλλάζει και ο Μπίλ (Shankley) ήταν πάντα ένα αφεντικό που πίστευε ότι θα έπρεπε να αφήνει το προσωπικό της ομάδας να χρησιμοποιούν τα ταλέντα τους. Επέμβαινε σπάνια και ειλικρινά πιστεύω ότι ποτέ δεν είχε κάτι σοβαρό για να παραπονεθεί. Πάντα είχαμε μια σπουδαία ομάδα (προπονητική) πίσω από την ομάδα του Anfield. Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο θα βαδίσω και εγώ. Δεν παίζεις με ιδέες οι οποίες αποδείχτηκαν επιτυχημένες. Απλά τις ποτίζεις για να μεγαλώσουν και άλλο.»

Ας μην ξεχνάμε ότι από το 1959 έως το 1974 η Λίβερπουλ ανέβηκε από την δεύτερη κατηγορία, κέρδισε το πρωτάθλημα της 1ης εθνικής Αγγλίας 3 φορές, το Κύπελλο Αγγλίας 2 φορές, και το τότε Κύπελλο UEFA μία φορά. Από το έτος 1971 ο Paisley ήταν βοηθός προπονητή. Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο μαθητής θα ξεπερνούσε κατά πολύ τον δάσκαλο?

Θα πρέπει επίσης εξ αρχής να πούμε ότι ο Paisley ουδέποτε θέλησε την δουλειά του προπονητή της ομάδας. Έβλεπε τον εαυτό του ως τον φυσικοθεραπευτή της ομάδας, διότι για εκείνες τις εποχές έκανε θαύματα στον χώρο των αθλητικών τραυματισμών, χωρίς βέβαια τα τεχνολογικά μέσα που διαθέτει ο χώρος σήμερα.

Μάλιστα η ίδια του η σύζυγος δήλωσε μετά τον θάνατό του ότι δέχτηκε την δουλειά γιατί φοβόταν για όλους τους συνεργάτες του, ότι εάν ερχόταν άλλος προπονητής θα έφερνε δικούς του συνεργάτες, με αποτέλεσμα να μείνουν οι φίλοι του χωρίς εργασία. Τόσο πιστός ήταν στους ανθρώπους που αγαπούσε ο μεγάλος Bob.

Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια για τον Paisley και η αρχή δεν ήταν καθόλου άσχημη. Ξεκινώντας καλά η Λίβερπουλ, κατάφερε να βρεθεί στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα τουλάχιστον για λίγο, όπως άλλωστε βρέθηκαν η Sheffiled United και η Carlisle United, σε μια σεζόν η οποία προδιαγραφόταν ήδη να είναι απολύτως τρελή!! Μέσα στον Νοέμβριο της ίδιας σεζόν, η ομάδα δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους Άγγλους δημοσιογράφους να αρχίσουν την «κριτική» για τον Bob. Βέβαια θα πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι ο Paisley ποτέ δεν ένιωθε άνετα με δημοσιογράφους και τηλεοπτικούς ρεπόρτερ και πολλές φορές δίδοντας διάφορες τηλεοπτικές συνεντεύξεις, έκανε πολλά φραστικά λάθη (τουλάχιστον στην αρχή της καριέρας του), νιώθοντας τελείως άβολα μπροστά στον φακό. Μάλιστα ο μεγαλύτερος Άγγλος αθλητικός δημοσιογράφος και αναμεταδότης του BBC (τουλάχιστον κατά την ταπεινή γνώμη του εδώ γράφοντος) John Motson, είχε δηλώσει κάτι για τις αρχικές συνεντεύξεις του Bob, το οποίο έμεινε στην ποδοσφαιρική ιστορία της Αγγλίας. Είπε λοιπόν ο Motson ότι οι τηλεοπτικές συνεντεύξεις του Paisley είναι: « σαν να είσαι παρόν σε έναν καυγά φιλικού σου ζευγαριού. Δεν μπορείς απλά να σηκωθείς και να φύγεις, ούτε να εκφέρεις άποψη. Απλά κάθεσαι εκεί και τον παρακολουθείς μέχρι να τελειώσει!!!!»

Βέβαια ο Bob, διώχνοντας πολλές αναστολές που είχε σχετικά με συνεντεύξεις, δήλωσε την 9η Δεκεμβρίου του 1974, μετά από τέσσερις συνεχόμενες ισοπαλίες στο πρωτάθλημα και χωρίς νίκη για έξι εβδομάδες ότι: « Νιώθω πραγματικά λύπη για τους οπαδούς μας, οι οποίοι υποφέρουν όσο και οι ποδοσφαιριστές μας από τα αποτελέσματα αυτά. Ανέλαβα μια στρωμένη ομάδα ως προπονητής και προσπάθησα να μην «ενοχλήσω» την ισορροπία της ομάδας, να δώσω τις ίδιες ευκαιρίες σε όλους και να τους δείξω ότι έχω κάθε εμπιστοσύνη σε αυτούς. Έχω κάνει το παν για να βοηθήσω το προσωπικό και τους παίχτες εδώ. Όμως μερικοί ίσως το είδαν ως σημάδι αδυναμίας μου. Τώρα είναι η ώρα να τους δείξω ότι μπορώ να γίνω δυνατός όσο ο καθένας.» Έτσι για πρώτη φορά ο Bob, έδειξε έναν άλλο χαρακτήρα μπροστά στις κάμερες και άρχισε πλέον να ηγείται μιας τεράστιας ομάδας με παίχτες οι οποίοι λόγω του τεράστιου εγωισμού τους, ήθελαν διαφορετική αντιμετώπιση και νέους υποσχόμενους αστέρες οι οποίοι ήθελαν την ανάλογη γαλούχηση και «πατρική»  προστασία στην εξέλιξη τους ως ποδοσφαιριστές.

Βέβαια η πρώτη σεζόν του Paisley τελείωσε ως μεγάλη αποτυχία. Η Λίβερπουλ τερμάτισε δεύτερη!!!!! Ο ίδιος δήλωσε πως στην ομάδα της Λίβερπουλ, κανείς δεν πανηγυρίζει όταν η ομάδα έρχεται δεύτερη. ( άρα θα έπρεπε οι παίχτες του Κλόπ να κλαίνε ακόμη που τερμάτισαν όγδοοι φέτος. Τεράστια διαφορά νοοτροπίας των τότε ανθρώπων της Λίβερπουλ με το σύγχρονο δυναμικό, αλλά για να μην αδικήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις ας αρκεστούμε να πούμε ότι πλέον μόνο τα πετροδολλάρια κάνουν κουμάντο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και αυτοί που κατάλαβαν, κατάλαβαν)

ola balla Bob Paisley

Όμως ακόμη και δια μέσω της αποτυχίας (ερχόμενη δεύτερη!!!!!!!!!) η υποδομή για τις μελλοντικές επιτυχίες είχαν αρχίσει να θεμελιώνονται από τον Paisley. Και αυτό γιατί ο μεγάλος αυτός άνθρωπος και προπονητής είχε ένα ταλέντο που λίγοι προπονητές στις ημέρες μας έχουν. Ο Bob μπορούσε να μετατρέψει συνηθισμένους παίχτες σε καλούς, καλούς παίχτες σε εξαιρετικούς και τους εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές σε …….Kenny Dalglish!!!!!!!!!!!!! Έτσι, ο Paisley άρχισε την δουλειά με παίχτες οι οποίοι δεν έχρηζαν ευρείας αποδοχής όπως για παράδειγμα ο Phil Neal, ό οποίος είχε αγοραστεί για να καλύψει την θέση του αριστερού μπακ ή ο Terry Dermott, ο οποίος ήταν ένας μέτριος χαφ που αγωνιζόταν στην Newcastle United, και η μοναδική του εμπειρία με την ομάδα της Λίβερπουλ, ήταν να συγχαρεί τους ποδοσφαιριστές της ομάδας και να αλλάξει την φανέλα του με τον Phil Thompson (θρυλικό αμυντικό της Λίβερπουλ) όταν η ομάδα του έχασε στον τελικό κυπέλλου Αγγλίας στο Γουέμπλει από την μεγάλη τότε Λίβερπουλ. Επίσης ο Paisley στον τελευταίο αγώνα της σεζόν 1974-75 παρουσίασε για πρώτη φορά στο δυναμικό της ομάδας, έναν νεαρό και μάλιστα πολύ σκληρό ως παίχτη, χαφ επ’ ονόματι Jimmy Case, ο οποίος έμελε να γίνει ένας από τους θρύλους της ομάδας του Merseyside.

Η διορατικότητα όμως του Paisley δεν σταμάτησε με τις διάφορές μεταγραφές που έκανε αλλά λάμβανε χώρα καθημερινά και με τα άλλα μέλη της ομάδας, για τα οποία έβρισκε ποιά πραγματικά ήταν η σωστή θέση που θα έπρεπε να αγωνιστούν, ώστε να μεταφέρουν το όποιο ταλέντο τους με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο και στο χορτάρι. Για παράδειγμα, την τελευταία ημέρα πριν παραιτηθεί ο Shankley από τα ηνία της ομάδας, είχε προβεί σε πολυδάπανη για εκείνα τα χρόνια μεταγραφή του Ray Kennedy από την ομάδα της Arsenal. Εκεί όταν έπαιζε ο προαναφερόμενος παίχτης, είχε σχηματίσει μια καταπληκτική συνεργασία ως φορ με τον John Radford (έτερο φορ της Arsenal), η οποία συνεργασία επέφερε το double που κέρδισε η ομάδα του Λονδίνου την σεζόν 1970-71. Όμως τους πρώτους 18 μήνες στην ομάδα του Λίβερπουλ ο Ray Kennedy ( ή όπως τον φώναζαν οι οπαδοί της Λίβερπουλ το Μεγάλο Ξυραφάκι, διότι είχε όντως ένα αριστερό πόδι που έκοβε σαν ξυραφάκι) δεν είχε καταφέρει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και να εντυπωσιάσει τους οπαδούς της ομάδας του Λιμανιού. Ο Paisley όμως δήλωσε «εμπιστευτείτε με θα δείτε την αξία του Ray Kennedy σε σύντομο χρονικό διάστημα» και όντως έτσι και έγινε, αλλά κάθε πράγμα με την σειρά του.

Έτσι σιγά σιγά η ομάδα του Paisley, διαφορετική από την ομάδα που κληρονόμησε από τον θρυλικό σκωτσέζο, άρχισε να παίρνει μορφή. Τους παίχτες που έφερε στην ομάδα, τους ενσωμάτωνε σταδιακά με τον κεντρικό κορμό της ομάδας, με αναγνωρισμένους και παίχτες της πρώτης ομάδας, όπως για παράδειγμα τους Hughes, Keegan, Heighway, Toshak, Callaghan, Thompson, Neal ή Clemence. Όλες οι ενέργειες αυτές του Paisley είχαν ως αποτέλεσμα στην δεύτερη μόλις αγωνιστική του σεζόν ως προπονητής, η Λίβερπουλ να κερδίσει το πρωτάθλημα και το κύπελλο Αγγλίας, το θρυλικό double. Βέβαια, όπως ο ίδιος ποτέ δεν παραδέχτηκε λόγω μετριοφροσύνης ήταν ένας φανταστικός προπονητής με ταλέντο στην στρατηγική, αλλά ταυτόχρονα κάτω από το προσωπείο του ήρεμου και φιλικού «θείου Bob» όπως τον αποκαλούσαν οι παίχτες, είχε εξαιρετική δύναμη και αποφασιστικότητα και μάλιστα ποτέ δεν δίσταζε να τιμωρήσει παίχτες οι οποίοι είχαν επιπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα ή επεδείκνυαν αδιαφορία για τα καθήκοντά τους ή το ομαδικό πνεύμα της ομάδας.  Την ίδια χρονιά ο Paisley έφερε και το UEFA CUP στο Anfield, όταν κατόπιν δύο τιτανομαχιών, νίκησε στον τελικό με αντίπαλο την Βελγική Bruges.

Η σεζόν 1976-77 άρχισε με την πολυσυζητημένη μεταγραφή του David Johnson από την Ipswich. Αυτός ο παίχτης θεωρούταν και δικαίως ως ένας από τους καλύτερους κεντρικούς φορ της χώρας, αλλά όπως πολλοί παίχτες πριν από αυτόν δεν μπόρεσε εξ αρχής να θεμελιώσει την παρουσία του στην ομάδα. Ο Paisley ήθελε παίχτες οι οποίοι να «περνούν μέσα από πέτρινους τοίχους για την ομάδα και τους συμπαίχτες τους». Μεγάλο παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας αποτελούσε ο  Joey Jones ή όπως του είχαν δώσει το παρατσούκλι οι οπαδοί της Λίβερπουλ ο «τρελός σκύλος». Ο παίχτης αυτός, ενώ δεν ήταν κάποιο αξιόλογο μπακ με τεχνική, είχε κάνει δική του την θέση του αριστερού μπακ στην ομάδα της Λίβερπουλ, λόγω του τεραστίου πάθους που έδειχνε κάθε φορά που φορούσε την φανέλα της ομάδας. Όπως είπε ο ίδιος ο παίχτης, θα μπορούσε να τρέξει δύο φορές τον γύρο του κόσμου για την Λίβερπουλ!!!! Αυτό το πάθος αναγνώριζε ο Paisley ως το κυρίαρχο συστατικό της ποιότητας των παιχτών που ήθελε να έχει στην ομάδα του.

Συνακόλουθα ο Paisley την ίδια χρονιά προέβην σε δύο αριστουργηματικές κινήσεις, οι οποίες έγραψαν ιστορία για την ομάδα του Anfield. Πρώτα μετέτρεψε τον Terry MacDermott, από έναν κεντρικό χαφ που έτρεχε παντού χωρίς ιδιαίτερο λόγο σε έναν σύγχρονο «box to box» χαφ, ο οποίος υποστήριζε τους επιθετικούς με θανατηφόρο τρόπο. Μετά τοποθέτησε τον Ray Kennedy αντί για κεντρικό striker σε αριστερό winger, ο οποίος πραγματικά «όργωνε» την αριστερή πλευρά του γηπέδου και ταυτόχρονα σκόραρε πολλές φορές, βοηθώντας με αποτελεσματικό τρόπο τους επιθετικούς της ομάδας. Έτσι, ενώ παλιοί πλέον παίχτες αποχωρούσαν από την ομάδα, λόγω τραυματισμών όπως για παράδειγμα ο John Toshak, η Λίβερπουλ εκείνη την χρονιά κέρδισε το πρωτάθλημα με μεγάλη ευκολία και έχασε το double από την Manchester United, η οποία στέφθηκε κυπελλούχος Αγγλίας. Αλλά πέραν του πρωταθλήματος και της απογοήτευσης που ήρθε από την ήττα στον τελικό κυπέλλου, ήρθε εκείνη την χρονιά η αιώνια δόξα της Ρώμης!!!

Αντίπαλος η γερμανική Μπορούσια. Εκείνο το βράδυ, παίχτες όπως ο Kevin Keegan και ο «πιστός» για χρόνια και πολυεργαλείο Ian Callaghan (ο οποίος ακόμη και σήμερα παραμένει ρέκορμαν σε εμφανίσεις με την φανέλα της Λίβερπουλ) ταλαιπώρησαν αφάνταστα τους αντιπάλους και κέρδισαν επάξια το πρώτο από τα πέντε Ευρωπαικά Κύπελλα που κατέκτησε η Λίβερπουλ. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Paisley ήταν τόσο χαρούμενος που είχε κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης, ώστε δεν ήπιε ούτε μια στάλα αλκοόλ εκείνο το βράδυ γιατί όπως είπε την άλλη ημέρα ήθελε να νιώσει την τεράστια νίκη χωρίς να έχει τις αισθήσεις του «μεταλλαγμένες» από το αλκοόλ, πράγμα βέβαια που δεν συμμερίστηκαν οι οπαδοί και οι παίχτες της ομάδας οι οποίοι πραγματικά ξεσάλωσαν!!!

ola balla Bob Paisley

Πρίν την έναρξη της επόμενης χρονιάς, όλοι ήξεραν ότι ο Kevin Keegan είχε επιλέξει να «ξενιτευτεί» και να αφήσει τα πάτρια εδάφη για την Μπουντεσλίγκα. Όλοι λοιπόν αναρωτιόταν ποιός και εάν υπάρχει κάποιος ο οποίος θα μπορούσε να αναπληρώσει ή έστω να προσπαθήσει να αναπληρώσει το κενό που άφηνε ο χαρισματικός εκείνος επιθετικός και πρώτος superstar της ομάδας. Ο Paisley όμως όπως προαναφέραμε είχε μεγάλο ταλέντο στο να αναγνωρίζει την ποιότητα και την εν γένει «δίψα» για επιτυχία σε κάποιον ποδοσφαιριστή. Έτσι, ο Bob ζήτησε ένα πρωτάκουστο ποσό για την μεταγραφή ενός παίχτη της Celtic ο οποίος είχε σκοράρει κάμποσα γκολ για την ομάδα του, αλλά δεν είχε κάνει πράγματα στο γήπεδο που να δικαιολογούσαν το ποσό των 440.000 λιρών!!!! Μιλάμε για τον Kenny Dalglish, ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι ο πιο ταλαντούχος ποδοσφαιριστής που φόρεσε την κόκκινη φανέλα. Μια οπαδός της Celtic όταν έμαθε ότι η μεταγραφή έλαβε χώρα, έγραψε ένα γράμμα στην Liverpool Acho, τοπική δημοφιλής εφημερίδα του Merseyside, στο οποίο έλεγε ότι κάθε φορά που θα σκόραρε ο King Kenny, το χαμόγελο του θα έλαμπε σε όλο το Anfield. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να είναι σίγουρος εάν ο ταλαντούχος παίχτης θα είχε τα ίδια αποτελέσματα στο πρωτάθλημα Αγγλίας, το οποίο αναμφισβήτητα ήταν κλάσεις ανώτερο από το Σκωτσέζικο. Ο Paisley όμως δεν σταμάτησε εκεί και έφερε και άλλον ένα Σκωτσέζο στην Λίβερπουλ, ο οποίος όπως φημολογούταν ήταν άριστος σε πολλά αθλήματα πέραν του ποδοσφαίρου, όπως για παράδειγμα στο κρίκετ, μπάσκετ, βόλλευ κ.λ.π. Ήταν ένα από αυτά τα παιδιά που είναι άριστα στα πάντα σε βαθμό που εκνευρίζουν εμάς τους ατάλαντους κοινούς θνητούς!!!! Το όνομα του ήταν Alan «Jocky» Ηansen. Ο Χάνσεν, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ήταν και επίσημος παρουσιαστής του γνωστού Match of the Day του BBC, έπαιξε νωρίς στην σεζόν διότι αναπλήρωνε με επιτυχία τους τραυματίες Emlyn Hughes και Phil Thompson. Βέβαια δεν έδειξε τίποτε το συνταρακτικό στα πρώτα παιχνίδια του, απλά ένα ψηλό παιδί με καρδιά που έπαιζε μπάλα σύμφωνα με τις δυνάμεις του χωρίς να παίρνει ρίσκα φοβούμενος μην επιδείξει τις όποιες αδυναμίες είχε ως ποδοσφαιριστής. Την ίδια περίοδο, ήρθε και το τέλος της καριέρας του μεγάλου Toshak στην Λίβερπουλ, γιατί οι πολλαπλοί πλέον τραυματισμοί του σηματοδότησαν την αδυναμία του να ανταπεξέρθει στις απαιτήσεις της ομάδας. Επιπλέον, μια σειρά κακών αποτελεσμάτων για την ομάδα (τον Νοέμβριο της ίδιας σεζόν) υπογράμμισε την ανάγκη για έναν κεντρικό χαφ και ταυτόχρονα οργανωτή του παιχνιδιού της ομάδας, διότι ο θρυλικός Ian Callaghan, πλέον είχε αρχίσει να παίρνει την κατιούσα ως «holding midfielder»  ή όπως απλά λέμε ως εξάρι. Έτσι ο Paisley ξανά με την διορατικότητα που κατείχε, έφερε στην ομάδα τον Graeme Souness από την Middlesbrough.

Ο Souness αποδείχτηκε ένας από αυτούς τους παίχτες οι οποίοι δεν χρειάζονται χρόνο προσαρμογής σε καινούργια ομάδα και αμέσως ανακηρύχτηκε ήρωας από τους πιστούς της ομάδας, για το φανταστικό γκόλ που σκόραρε εναντίον της Manchester United στο Anfield, το οποίο μάλιστα εκείνη την χρονιά κέρδισε το βραβείο του καλύτερου γκολ της χρονιάς, από το BBC. Την ίδια σεζόν τα αποτελέσματα της ομάδας δεν επέφεραν ούτε πρωτάθλημα ή κύπελλο, αλλά η ομάδα στην Ευρώπη ήταν ασταμάτητη. Έτσι η Λίβερπουλ κλήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο της Ευρωπαίας πρωταθλήτριας στο Γουέμπλει κόντρα στην Μπρούζ. Όλες οι προσθήκες που έφερε ο Paisley στην ομάδα γρήγορα έδειξαν ότι έπιασαν τόπο και η Λίβερπουλ με γκολ του Dalglish κέρδισε το δεύτερο Ευρωπαϊκό τίτλο. O Paisley αυτή τη φορά επέτρεψε στον εαυτό του να γευτεί μερικά ποτήρια σαμπάνια γιατί είχε γευτεί όλα τα συναισθήματα της νίκης την πρώτη φορά ανεπηρέαστος από αλκοόλ.

Την επόμενη χρονιά η Λίβερπουλ δεν κέρδισε κανένα κύπελλο αλλά η πορεία της στο Πρωτάθλημα Αγγλίας ήταν απίστευτη. Τα ψυχρά μαθηματικά μερικές φορές αποτυπώνουν την ιστορία όπως πρέπει. Έτσι εκείνη τη χρονιά η Λίβερπουλ κέρδισε το πρωτάθλημα με 68 βαθμούς (ας μην ξεχνάμε τότε η νίκη έφερνε 2 βαθμούς και όχι 3 όπως τώρα), σκόραρε 85 γκολ και δέχτηκε μόνο 16. Πολλοί γνώστες της ιστορίας της ομάδας της Λίβερπουλ, θεωρούν και όχι άδικα ότι εκείνη η ομάδα ήταν η καλύτερη που επέδειξε στην ιστορία της η ομάδα του λιμανιού. Ο Paisley είχε μετατρέψει πολλούς παίχτες σε παγκοσμίας εμβέλειας ποδοσφαιριστές, όπως για παράδειγμα τον Allan Hansen, Souness, Alan Kennedy κ.λ.π. Ο Paisley ήξερε ότι πολλοί από αυτούς τους παίχτες δεν ήταν σπουδαίοι από μόνοι τους, αλλά όλοι μαζί αποτελούσαν μια σπουδαία ομάδα.

anfield olaballa athlitika nea eidiseis

Την επόμενη σεζόν, 1979-80 η Λίβερπουλ ξανακέρδισε εύκολα το πρωτάθλημα και την επόμενη σεζόν ο Bob άρχισε να «μπλεντάρει» τα νιάτα με την εμπειρία. Για παράδειγμα ο κοκκινομάλλης Sammy Lee έγινε βασικός της ομάδας. Οι Colin Irwin, Kevin Sheedy, Howard Gayle και Ronnie Whelan άρχισαν να ντεμπουτάρουν για την ομάδα. Και παραλίγο να ξεχάσω, ακόμη ένα νέο παιδί άρχισε να παίζει στην ομάδα, το οποίο η Λίβερπουλ πήρε από την Chester City, για το ποσό των 300.000 λιρών. Αυτό το νέο παιδί ονομαζόταν Ian Rush. Για τον τεράστιο αυτό παίχτη θα μιλήσουμε άλλη φορά δοθείσης της ευκαιρίας. Βέβαια δεν ήταν εύκολη η ανανέωση της ομάδας, η οποία τερμάτισε πέμπτη στην βαθμολογία, ανήκουστο για την Λίβερπουλ εκείνης της εποχής, αλλά η ομάδα στην Ευρώπη είχε πάλι εκείνη την ασταμάτητη δυναμική. Έτσι μετά από μεγάλες περιπέτειες στα Ευρωπαϊκά γήπεδα, έφτασε η ώρα του μεγάλου τελικού στο Παρίσι. Τρίτη μεγάλη νίκη της ομάδας, τρίτος Ευρωπαϊκός τίτλος. Όλη η πόλη του Λίβερπουλ πανηγύριζε εκ νέου και ο Paisley αναγάλλιαζε βλέποντας τους απλούς ανθρώπους της πόλης να τον έχουν ανυψώσει σε επίπεδο «σωτήρα» της πόλης, η οποία με τις επιτυχίες της ομάδας, είχε γίνει γνωστή παγκοσμίως, ιδιαίτερα σε μια εποχή, όπου δεν υπήρχαν τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης.

Ο Paisley  όμως δήλωσε στην αρχή της σεζόν 1982-83 ότι θα αποσυρθεί στο τέλος της χρονιάς, γιατί πολύ απλά όπως δήλωσε είχε κερδίσει τα πάντα που η καρδιά του επιθυμούσε και ήθελε να ξεκουραστεί με την οικογένεια του. Εκείνη τη χρονιά λοιπόν ο μεγάλος αυτός μαέστρος της τακτικής, κέρδισε το τρίτο συνεχόμενο League Cup, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει από καμία ομάδα ή προπονητή. Ως σημάδι απεριόριστου σεβασμού στο πρόσωπο του Paisley, ο αρχηγός της ομάδας ο Souness, άφησε τον Bob να ανεβεί τα 39 σκαλοπάτια του παλαιού Γουέμπλει και να σηκώσει αυτός το κύπελλο. Κάτι για το οποίο ο Paisley έκτοτε ήταν απεριόριστα περήφανος. Επίσης, η ομάδα ενώ πήρε μόνο 2 βαθμούς από τα τελευταία 7 παιχνίδια, ήταν τόσο μπροστά, ώστε χάρισε στον Paisley το έκτο του πρωτάθλημα Αγγλίας.

Ο άνθρωπος αυτός, έχοντας στενή επαγγελματική σχέση με την ομάδα της Λίβερπουλ για 44 χρόνια, είδε και έκανε τα πάντα για την ομάδα. Διετέλεσε παίχτης, φυσικοθεραπευτής, κόουτς, σύμβουλος, εμψυχωτής, πιστός ακόλουθος, ψυχολόγος, και «στρατηγός» της ομάδας, ο οποίος κέρδισε 6 πρωταθλήματα, τρία League Cups, ένα UEFA Cup και τρία Ευρωπαϊκά Κύπελλα.

Πολύ απλά αναλογικά με τα χρόνια που υπηρέτησε την ομάδα της Λίβερπουλ ως προπονητής, αποτελεί τον πιο πετυχημένο προπονητή στην ιστορία του Βρετανικού ποδοσφαίρου.

 

 

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΕπανέρχεται η Nova και προειδοποιεί
Επόμενο άρθροΕπενδύει η Γιουνάιτεντ για τα επόμενα χρόνια
Ο Shanklymaniac - κατά κόσμον Γιώργος Χριστοφορίδης - είναι από τους πλέον φανατικούς και καταρτισμένους οπαδούς της Liverpool. Σπούδασε νομική στο Manchester Metropolitan University, μεταπτυχιακό σε Διεθνή Δίκαιο στο Liverpool University και μεταπτυχιακά σε επαγγελματικό επίπεδο στο College Of Law στο Chester. Είναι επί σειρά ετών κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας στο Anfield, το οποίο επισκέπτεται όσο πιο συχνά του επιτρέπουν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Ο Γιώργος Χριστοφορίδης είναι Δικηγόρος Ιωαννίνων, ιδρυτικό μέλος και senior partner της Δικηγορικής Εταιρίας "CMC LAW FIRM" η οποία εδρεύει στα Ιωάννινα, οδός Καλούδη 10.