Ian Rush «ο απόλυτος γκολ-σκόρερ» (vid)

198

Σε ένα μικρό επαρχιακό χωριουδάκι της Ουαλίας, το έτος 1961, γεννήθηκε ένα από τα πιο λαμπρά και ταυτόχρονα σεμνά αστέρια του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Αναφέρομαι στον Ian Rush, τον άνθρωπο που πολύ απλά θεωρείται ο μεγαλύτερος σκόρερ που πέρασε από την ομάδα της Λίβερπουλ.

Ο Ian άνηκε σε πολυμελή ουαλική οικογένεια και είχε άλλα πέντε αδέλφια και τέσσερις αδελφές. Ευνόητο ότι όλα τα παιδιά της οικογένειας Rush, προσπάθησαν, μέσω ακαδημαϊκής εκπαίδευσης να ξεφύγουν από την δύσκολη οικονομική θέση που βρισκόταν τέτοια πολυπληθής οικογένεια και μάλιστα σχεδόν όλα τα τέκνα τα κατάφεραν, εκτός από ένα.

Ο Ian Rush ουδέποτε πρόλαβε να αποδείξει τις ακαδημαϊκές του ικανότητες, διότι είχε θέσει πορεία μη αποκλίνουσα προς άλλα «νερά» και όχι μόνο μεταφορικά αλλά και στην πραγματικότητα, διότι έμελλε να παίξει για την ομάδα του «μεγάλου λιμανιού» και των πολλών «docks» ή ελληνιστί, εμπορικών αποβάθρων.

Όπως όλοι οι μεγάλοι παίχτες, έτσι και ο μικρός Ian, ξεχώρισε από νεαρή ηλικία. Στα δεκατρία του και ενώ έπαιζε μπάλα για το σχολείο του και συγκεκριμένα στο Deeside Primary School, άρχισε να σκοράρει ακατάπαυστα, με αποτέλεσμα να γίνει γνωστός στην ευρύτερη περιοχή και να τον παρακολουθούν σε όλους τους αγώνες του, άνθρωποι πρωταρχικά της Manchester United και κάποιες φορές και άλλων ομάδων, συμπεριλαμβανόμενης και της Λίβερπουλ.

Ian Rush "ο απόλυτος γκολ-σκόρερ"
O Ρας σκοράρει, οι αντίπαλοι παρακολουθούν. Από τις πιό διαδεδομένες εικόνες της Λίβερπουλ εκείνης της εποχής…

Συνακόλουθα, ο νεαρός Ian έλαβε προσκλήσεις από τρεις ομάδες για να δοκιμαστεί ως παίχτης στις ομάδες νέων τους και συγκεκριμένα από την Burnley, Wrexham και Chester. O Ian, ήταν ένα πολύ σοβαρό και ντροπαλό παιδί για την ηλικία του και του έκανε μεγάλη εντύπωση ο τότε προπονητής της ομάδας νέων της Chester, Cliff Shear, ο οποίος κατάλαβε άριστα την ψυχοσύνθεση του νεαρού Ουαλού και του έδειξε κατά τον χρόνο της δοκιμασίας του, μια πατρική φιγούρα η οποία ήταν εκεί για να βοηθήσει τον νεαρό Ian. Το γεγονός αυτό, έκανε τον Ian να προτιμήσει την Chester, γιατί ένιωθε άνετα με τον προαναφερόμενο προπονητή και ενσωματώθηκε πολύ γρήγορα στην εν λόγω ομάδα.

Εν έτος 1980, ήλθε η μεγάλη στιγμή για τον Ian, διότι ο θρυλικός scout της Λίβερπουλ, Geoff Twentyman κατάφερε και έπεισε τον Bob Paisley, προπονητή της ομάδας, να «ασχοληθεί» με τον νεαρό Ian και να παρακολουθήσει κάποιους από τους αγώνες του. Ήταν γνωστό εκείνη την εποχή, όπου η Λίβερπουλ μεσουρανούσε στην Αγγλία και Ευρώπη, ότι τα διοικητικά στελέχη της ομάδας και ιδιαιτέρως ο προπονητής της, έδειχναν μια συμπεριφορά που έφτανε στα όρια αδιαφορίας για μελλοντικά στελέχη της ομάδας, όχι από υπεροψία αλλά ως θέμα τακτικής την οποία είχε αφήσει ως κληρονομιά ο αλησμόνητος Bill Shankly, για να βλέπουν οι μελλοντικοί αστέρες της ομάδας, ότι πρώτα έρχεται η ομάδα και μετά τα άτομα που την συνθέτουν. Έτσι, όταν ο ίδιος ο Bob Paisley παρακολούθησε αγώνα του Ian Rush, όπου μάλιστα ο νεαρός φορ δεν σκόραρε, προκάλεσε σχεδόν πανικό στα Αγγλικά media, τα οποία άρχισαν να γράφουν τεράστιες στήλες για έναν άγνωστο ποδοσφαιριστή.

Ο Bob Paisley είχε ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Αναγνώριζε άμεσα την ποιότητα όπου και όταν την έβλεπε. Και ενώ ο νεαρός Ουαλός είχε πολλά να μάθει και να διδαχθεί, η διοίκηση της Λίβερπουλ, κατόπιν προσωπικής πρότασης του προπονητή, αποφάσισε να ζητήσει από την Chester τον Ian, ο οποίος και τελικά δέχτηκε να μεταγραφεί στην ομάδα του Merseyside. Βέβαια πρωταρχικό ρόλο στην μεταγραφή του Ian Rush, δεν ήταν τα χρήματα (300,000 λίρες Αγγλίας έλαβε η Chester για την μεταγραφή του Rush, το οποίο τότε αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ μεταγραφής για παίχτη κάτω των είκοσι ετών), αλλά η παρότρυνση του τότε προπονητή της Chester, Allan Oakes, ο οποίος μάλιστα του είχε πει χαρακτηριστικά: «πήγαινε εσύ στην Λίβερπουλ και εάν δεν τα καταφέρεις, υπάρχει πάντοτε μια θέση εδώ για σένα».

Νιώθοντας ψυχολογικά καλύτερα ο νεαρός Ουαλός, έφτασε στο Λιμάνι του Λίβερπουλ και στις εγκαταστάσεις της ομάδας για την απαρχή μιας απίστευτης πορείας στον χώρο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η πρώτη γεύση του Ian Rush με τις καινούργιες και απίστευτα μεγάλες προσδοκίες που είχε πλέον όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος της Αγγλίας, ήλθε με την πρώτη του συμμετοχή στην ομάδα, την 13η Δεκεμβρίου του έτους 1980, όταν αντικατάστησε τον Kenny Dalglish, ο οποίος αποχώρησε με τραυματισμό στο γόνατο, σε αγώνα που έδωσε η Λίβερπουλ κόντρα στην τότε ισχυρή Ipswich. Το αποτέλεσμα του αγώνα 1-1 και ο νεαρός Ian δεν σκόραρε. Φορώντας την φανέλα με το νούμερο 7, ο Ian Rush, επωμίστηκε τεράστιες ευθύνες, εάν αναλογιστεί κανείς τους παίχτες της Λίβερπουλ που τίμησαν το νούμερο αυτό και οι προσδοκίες βάρυναν τους ώμους του ντροπαλού και ήσυχου Ουαλλού. Ο Ian Rush τελείωσε την πρώτη του αγωνιστική σεζόν, συμμετέχοντας σε εννέα αγώνες, χωρίς όμως να σκοράρει σε κανέναν.

Την επόμενη σεζόν, ο Ian δεν έπαιξε σε κανένα από τα πρώτα παιχνίδια της ομάδας και ήταν σαφές το γεγονός ότι δεν είχε προσαρμοστεί ακόμη κοινωνικά στην περιοχή του Λίβερπουλ, αλλά ούτε και με τους συμπαίχτες του και ιδιαίτερα τους «παλιούς», όπως τον Kenny Dalglish, ο οποίος ήταν περιβόητος για τα αστεία που έκανε εις βάρος των νέων παιχτών. Μάλιστα, ο Dalglish έφτανε σε τέτοια επίπεδα πειράγματος, όπου τότε είχε το παρατσούκλι, «το διαβολάκι από την Σκωτία». Βέβαια, όλοι γνωρίζουμε το τι γίνεται σε κάθε ομάδα και κάποιοι άτυχοι και ντροπαλοί άνθρωποι, πάντα θα είναι στο στόχαστρο πειράγματος, αλλά ο Ian Rush, πραγματικά έφτασε σε όρια ψυχολογικής κατάθλιψης.

Έτσι ο Ουαλός παίχτης, αποφάσισε να κάνει κάτι πρωτάκουστο για νεαρό ποδοσφαιριστή, ειδικά μέλος της ομάδας του Λίβερπουλ, η οποία τότε διοικούταν με σιδερένια πυγμή και πειθαρχία. Ένα όχι και τόσο ηλιόλουστο πρωινό, χτύπησε την πόρτα του προπονητή και χωρίς φόβο και πάθος, δήλωσε στον Bob Paisley, ότι έαν δεν του έδινε μια ευκαιρία με την κανονική ομάδα, θα έφευγε!! Βέβαια, ο Ian Rush, δεν γνώριζε τότε ότι ο προπονητής της Λίβερπουλ ήταν μια ιδιοφυία στον χειρισμό ανθρώπινου δυναμικού και ιδιαιτέρως του «εγώ» των μεγάλων αστέρων της ομάδας και κατάλαβε αμέσως ότι ο Ian, το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια δόση αυτοπεποίθησης. Έτσι ο Bob Paisley, που κάποιοι τον χαρακτήριζαν «γερό-αλεπού», του δήλωσε ξερά ότι θα κάνει όλες τις ενέργειες για να φύγει ο Ian από την ομάδα.

Ο Ian Rush, όπως είναι φυσιολογικό έμεινε κατάπληκτος, διότι πίστευε πως θα είχε άλλη αντιμετώπιση, όπως για παράδειγμα στην Chester, όπου όλοι τον αντιμετώπιζαν σαν παιδί τους με τρυφερότητα και αγάπη και όταν κατάλαβε ότι τέτοια συναισθήματα στην Λίβερπουλ δεν θα ελάμβανε (τουλάχιστον στην αρχή μέχρι που ωρίμασε), αποφάσισε να αποδείξει στον προπονητή ποιός είναι έστω και από την εφεδρική ομάδα στην οποία έπαιζε. Η ψυχολογική τακτική του Bob Paisley είχε αποδώσει για άλλη μια φορά, διότι ο προπονητής της Λίβερπουλ, δεν είχε κανένα σκοπό να πουλήσει τον Rush, απλά ήθελε να του δώσει το έναυσμα να ωριμάσει, να ανδρωθεί και να πραγματοποιήσει την καριέρα που όλοι γνώριζαν ότι θα μπορούσε να πραγματοποιήσει.

Έτσι στα πρώτα πέντε παιχνίδια της εφεδρικής ομάδας, ο Ian σκόραρε πέντε φορές, αναζωογονώντας έτσι την αυτοπεποίθησή του και την πεσμένη μέχρι τότε ψυχολογία του. Συνακόλουθα στις 30 Σεπτεμβρίου του έτους 1981, ως αλλαγή ο Rush, σε ευρωπαϊκό παιχνίδι κόντρα στην Oulu Palloseura από την Φινλανδία σκόραρε και ταυτόχρονα ο τραυματισμός του Αυστραλού David Johnson, του έδωσε την χρυσή ευκαιρία να αγωνιστεί ως βασικός στην ομάδα της Λίβερπουλ. Περαιτέρω, ο Ian  ως βασικός πλέον, σκόραρε δυο γκολ ενάντια στην Exeter City στο League Cup, δύο ενάντια στην Leeds στο πρωτάθλημα και δεν σταμάτησε εκείνη τη χρονιά, παρά μόνο όταν έφτασε τα 30 γκολ σε σύνολο. Βέβαια το ποδοσφαιρικό ζενίθ του Ian Rush εκείνη τη χρονιά, ήταν το γκολ που σκόραρε στον τελικό του League Cup κόντρα στην Tottenham, όπου η Λίβερπουλ νίκησε 3-1. Στον ίδιο αγώνα, ο Ronnie Whelan, συμπαίχτης του Rush, σκόραρε τα πρώτα δυο τέρματα και επειδή εισήλθαν στην πρώτη ομάδα περίπου την ίδια χρονική στιγμή, έγιναν στενοί φίλοι.

Την επόμενη χρονιά, κανείς από τους «ειδικούς» των Αγγλικών ποδοσφαιρικών δρώμενων, δεν πίστευε ότι ο Ian Rush, θα μπορούσε να επαναλάβει το goal ratio της προηγούμενης σεζόν, αλλά ο Ουαλός φορ διέψευσε τους πάντες, σχηματίζοντας μια «θανατηφόρα» συνεργασία με τον Kenny Dalglish, η οποία θα έμενε για πάντα αξέχαστη. και αυτό γιατί ο Rush, κατείχε μεγάλη ταχύτητα ως φορ, κάτι που ο έξοχος τεχνίτης Dalglish, εκμεταλλεύονταν με τον καλύτερο τρόπο, βγάζοντας κάθετες μπαλιές ανάμεσα από τους κεντρικούς αμυντικούς της αντίπαλης ομάδας, οι οποίοι είχαν τρομακτικό πρόβλημα στο να ακολουθούν τον ταχύτατο Ian στην περιοχή τους. Η ικανότητα αυτή του Rush να εξαφανίζεται πριν ακόμη οι αμυντικοί καταλάβουν το τι γίνεται και να σκοράρει στην συνέχεια, του έδωσε το παρατσούκλι το «Φάντασμα». Κάτι που έμεινε βαθιά χαραγμένο στην μνήμη όλων των οπαδών της Λίβερπουλ από εκείνη τη δεύτερη σεζόν του Ian Rush, ήταν το ότι σκόραρε 4 φορές, ενάντια στην Everton, δηλαδή το άλλο μισό του Merseyside και μάλιστα όταν εκείνες τις εποχές οι «μπλε» του Λίβερπουλ, αποτελούσαν μεγάλη και παντοδύναμη ομάδα. Και για όσους φίλους που γνωρίζουν καλά την μουσική ανθολογία των οπαδών της Λίβερπουλ, ο Ian Rush για τα 4 αυτά γκολ που σκόραρε έναντι στην Everton, ειδωλοποιήθηκε παντοτινά, διότι στο διάσημο τραγούδι των οπαδών της ομάδας, «Poor Scouser Tommy», προστέθηκε ένας έξτρα στίχος για τον μεγάλο Ουαλό σκόρερ. Τέλος την ίδια σεζόν η Λίβερπουλ είχε κερδίσει το πρωτάθλημα και το League Cup.

Η ποδοσφαιρική σεζόν που ακολούθησε, (1983-84) ήταν κατά την γνώμη μου, η καλύτερη του εξαιρετικού αυτού επιθετικού. Σκόραρε χατ-τρικ κόντρα στην Aston Villa και πέτυχε 4 και 5 τέρματα εις βάρος της Coventry City και Luton αντίστοιχα. Το παιχνίδι κόντρα στην Luton, όπου ο Ian σκόραρε πέντε φορές, έμελε να αποτελέσει ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο ποδοσφαιρικό τελετουργικό του Rush, διότι όπως έγινε κατόπιν γνωστό, πριν το παιχνίδι ο Ian, είχε βουτήξει τα πόδια του στην μπανιέρα, φορώντας τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, λόγω του ότι τα θεωρούσε σκληρά και έτσι επειδή σκόραρε τόσες φορές σε εκείνο το παιχνίδι, έκτοτε, πάντα πριν κάθε παιχνίδι βουτούσε τα πόδια του τουλάχιστον μισή ώρα πριν το ζέσταμα, ανεξαρτήτως εάν τα παπούτσια του ήταν σκληρά ή όχι. Ακόμη και οι τεράστιοι παίχτες σαν τον Ian Rush, είχαν τους δικούς τους απλοϊκούς τρόπους να αντιμετωπίζουν το άγχος!!!

Ian Rush "ο απόλυτος γκολ-σκόρερ"
Πρωταθλητής Ευρρώπης με τη Λίβερπουλ, το 1984

Τέτοια ήταν η ικανότητα αυτού του ποδοσφαιριστή να σκοράρει, τουλάχιστον την προαναφερόμενη σεζόν, όπου οι οπαδοί της Λίβερπουλ, ήταν πεπεισμένοι ότι αποκλειόταν να περάσει ένα ενενηντάλεπτο χωρίς να σκοράρει τουλάχιστον μια φορά το «Φάντασμα». Περαιτέρω, ο Ian στους Ευρωπαικούς αγώνες της ομάδας, πέτυχε δύο γκολ, κόντρα στην Δυναμό Βουκουρεστίου στον ημιτελικό του τότε Ευρωπαϊκού Κυπέλλου και ευστόχησε στο πέναλτι που χτύπησε στον τελικό στην Ρώμη, αναδεικνύοντας έτσι την Λίβερπουλ πρωταθλήτρια Ευρώπης. Περαιτέρω, εκείνη την σεζόν, ο Rush, πέτυχε σε σύνολο 47 γκολ, κερδίζοντας έτσι το Χρυσό Παπούτσι, ως τοπ-σκόρερ της Ευρώπης, σπάζοντας έτσι το ρεκόρ που μέχρι τότε κατείχε ο θρυλικός Roger Hunt, ο οποίος σε μια σεζόν είχε πετύχει 41 γκολ με την φανέλα των κόκκινων. Βέβαια, η ικανότητα του Ian να σκοράρει κατά βούληση, δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και η Νάπολι του είχε προσφέρει τότε το μυθικό ποσό του ενός εκατομμυρίου λιρών για να «μετακομίσει» στον νότο της Ιταλίας, αλλά ο τότε Πρόεδρος της Λίβερπουλ, John Smith, αρνήθηκε την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για την μεταγραφή του Ουαλλού. Όμως, η Νάπολι δεν υπέφερε από την αποτυχημένη της προσπάθεια να πάρει στην αγκαλιά της ομάδας της τον Ian, διότι κατάφερε συνακόλουθα να φέρει στην ομάδα τον κατ’ εμέ «Θεό» του ποδοσφαίρου Diego Armando Maradona.

Η επόμενη χρονιά έμελε να είναι άκρως τραυματική για τον Ian Rush. Ξεκινώντας την χρονιά με τραυματισμό από το στάδιο προετοιμασίας της ομάδας, δεν έπαιξε στα πρώτα 14 παιχνίδια της Λίβερπουλ και όταν ξεκίνησε στην αρχική εντεκάδα κόντρα στην Everton, δεν σκόραρε για πρώτη φορά στην καριέρα του. Βέβαια μετά από εκείνο το παιχνίδι άρχισε να βρίσκει πάλι τον ρυθμό του, σκοράροντας ιδιαίτερα στην Ευρώπη, όπως για παράδειγμα τα δυο τέρματα που πέτυχε στον ημιτελικό κόντρα στον δικό μας Παναθηναϊκό, αλλά ο τελικός εκείνης της χρονιάς, στο περιβόητο Χέιζελ κόντρα στην Γιουβέντους, αποτέλεσε μαύρη ημέρα για την Λίβερπουλ και τις Αγγλικές ομάδες. Για το θέμα αυτό όμως και τα πραγματικά περιστατικά της όλης τραγωδίας, ευελπιστώ να μπορέσω να αναφερθώ εκτενώς σε άλλο άρθρο.

Την σεζόν 1985-86 η Λίβερπουλ για άλλη μια φορά δεν είχε αντίπαλο στην Αγγλία, κερδίζοντας πρωτάθλημα και κύπελλο. Μάλιστα στον τελικό κυπέλλου κόντρα στην τότε μεγάλη αντίπαλο της, ο Rush σκόραρε δύο φορές, στέλνοντας στον παράδεισο τους οπαδούς των κόκκινων και στα τάρταρα τους φιλάθλους της Everton. Όμως, η τιμωρία των αγγλικών ομάδων για πέντε συναπτά έτη από τις Ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις, ανάγκασαν πολλές ομάδες του νησιού να προβούν σε δραστικές περικοπές εξόδων και μισθών, διότι είχαν χάσει τεράστια έσοδα από την έλλειψη ευρωπαϊκών αγώνων. Έτσι όταν η Γιουβέντους «χτύπησε» την πόρτα της Λίβερπουλ, με σκοπό να αποκτήσει μεταγραφικά τον Ian Rush, η διοίκηση της ομάδας δεν μπόρεσε να αρνηθεί, ενόψει και του τότε αστρονομικού ποσού που πρόσφερε η Γιουβέντους, ήτοι, το ποσό των τριών εκατομμυρίων διακοσίων χιλιάδων λιρών, το οποίο αποτελούσε και ρεκόρ μεταγραφής για Βρετανό ποδοσφαιριστή. Όμως, δεν κύλησαν όλα ομαλά με την μεταγραφή του Ian. Ο τότε Πρόεδρος της Γιουβέντους, Giampiero Boniperti, ανακοίνωσε κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων ότι δεν θα κρατήσει την ερχόμενη σεζόν στο δυναμικό της ομάδας τον Rush, αλλά είχε σκοπό να τον δανείσει στην Λάτσιο, η οποία τότε έπαιζε στην δεύτερη εθνική κατηγορία Ιταλίας, για τον απλό λόγο ότι ο μεγάλος μαέστρος Μισέλ Πλατινί, είχε αποφασίσει να μείνει στην Γιούβε για άλλη μια σεζόν. Έτσι, δυνάμει της τότε αθλητικής Ιταλικής νομοθεσίας, κάθε ομάδα μπορούσε να έχει μόνο δύο ξένους ποδοσφαιριστές στο δυναμικό της, με αποτέλεσμα τις δυο θέσεις να πάρουν ο προαναφερόμενος Πλατινί και ο Μάικλ Λάουντρουπ.

Έτσι ο Ian Rush, πρότεινε στην διοίκηση της Γιούβε, να μην τον δανείσουν στην Λάτσιο, αλλά στην Λίβερπουλ και έτσι τελικά έγινε. Εκείνη την χρονιά ο Rush σκόραρε 21 γκολ στα πρώτα του 21 παιχνίδια με την Λίβερπουλ. Όμως, η ομάδα δεν κέρδισε κανένα τρόπαιο εκείνη την σεζόν, χάνοντας στον τελικό του League Cup από την Arsenal και η Everton κερδίζοντας το πρωτάθλημα, ασχέτως εάν ο Rush στα μεταξύ τους παιχνίδια σκοράριζε ακατάπαυστα.

Την σεζόν 1987/88 ο Rush σκόραρε 14 φορές για την «Γηραιά Κυρία», εκ των οποίων τα οχτώ τα πέτυχε σε αγώνες πρωταθλήματος. Ο «Θεός» Maradona, ήταν πρώτος σκόρερ με 14 τέρματα, αλλά ο Ian είχε πετύχει τόσα γκόλ όσα ο Μάρκο Βαν Μπάστεν και περισσότερα από τον Ρούντι Βέλλερ. Γενικώς η πορεία του Ian Rush στην Γιούβε, είχε κατά πολύ επηρεαστεί από ασθένειες, τραυματισμούς, την αμυντικογενή φιλοσοφία της ομάδας και έτσι εκεί ο Ian Rush δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Περαιτέρω, όταν η Γιουβέντους αποφάσισε να αγοράσει τον τότε θεαματικό φορ Alexander Zavarov, αυτό σήμαινε ότι η διοίκηση είχε χάσει την εμπιστοσύνη που επέδειξε στον Ουαλό επιθετικό. Η Λίβερπουλ, έδρασε αστραπιαία και πήρε πίσω τον Rush, κερδίζοντας μάλιστα 500 χιλιάδες λίρες, διότι τον αγόρασε για το ποσό των δυο εκατομμυρίων επτακοσίων χιλιάδων στερλινών.

Ian Rush "ο απόλυτος γκολ-σκόρερ"
Ρας (δεξιά) – Μπίρντσλι: Πανικός και τρόμος για τις αντίπαλες άμυνες…..

Η μετέπειτα πορεία του μεγάλου Rush, συνεχίστηκε στο γήπεδο του Anfield, κερδίζοντας άλλον ένα τελικό κυπέλλου, κόντρα στην τότε αιώνια αντίπαλο την Everton και κερδίζοντας άλλο ένα χρυσό παπούτσι, ως τοπ-σκόρερ της Αγγλίας με 26 γκολ. Σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, σκόραρε ακριβώς τα ίδια γκολ και την επόμενη χρονιά, αλλά η παραίτηση του Kenny Dalglish, επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον Ian, ο οποίος τον υπεραγαπούσε και τον σεβόταν αφάνταστα.

Ο Ian συνέχισε να «σπάει» όλα τα ρεκόρ, πετυχαίνοντας το πέμπτο του προσωπικό γκόλ σε τελικό κυπέλλου Αγγλίας, κόντρα στην Sunderland, κάτι το οποίο δεν το είχε πετύχει κανείς ποδοσφαιριστής στην ιστορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Επίσης, την 18-10-1992, κόντρα στην Manchester United, σκόραρε και με το τέρμα που πέτυχε, έσπασε το ρεκόρ του θρυλικού Roger Hunt, πετυχαίνοντας σε σύνολο 287 γκολ  για την ομάδα του κόκκινου πουλιού.

Το έτος 1996 ο θρυλικός Ουαλός φορ, έπαιξε για τελευταία φορά στο Anfield και μετέπειτα εμφανίστηκε με την φανέλλα της Leeds United και Newcastle United, όπου ξαναέσμιξε με τον φίλο του Kenny Dalglish, ο οποίος τότε ήταν προπονητής των «καρακαξών».

Τελείωσε την καριέρα του το έτος 1999, έχοντας ‘σπάσει» κάθε ποδοσφαιρικό ρεκόρ της ομάδας που υπεραγαπούσε. Αποτελούσε και αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής του ομάδας, για την οποία σκόραρε σε 78 διεθνή αγώνες, 28 τέρματα.

Ο Ian Rush, ένας άνθρωπος απλός και πολύ χαμηλών τόνων, αποτέλεσε και αποτελεί παράδειγμα επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Έδινε πάντα το 100% για την ομάδα του και ποτέ δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα, δημοσίως ή στο παρασκήνιο. Ήταν ένα ποδοσφαιρικό «στολίδι» του Anfield και παραμένει ακόμη και σήμερα το αγαπημένο παιδί των οπαδών της Λίβερπουλ.

Δείτε κάποια από τα καλύτερα γκολ, που πέτυχε ο «άνθρωπος με ο μουστάκι»:

 

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΣοβαρό τροχαίο για ποδοσφαιριστή της Σούπερ Λίγκ
Επόμενο άρθροΜπονόβας:Ο ΠΑΣ Γιάννινα βρίσκει το δρόμο του.
Ο Shanklymaniac - κατά κόσμον Γιώργος Χριστοφορίδης - είναι από τους πλέον φανατικούς και καταρτισμένους οπαδούς της Liverpool. Σπούδασε νομική στο Manchester Metropolitan University, μεταπτυχιακό σε Διεθνή Δίκαιο στο Liverpool University και μεταπτυχιακά σε επαγγελματικό επίπεδο στο College Of Law στο Chester. Είναι επί σειρά ετών κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας στο Anfield, το οποίο επισκέπτεται όσο πιο συχνά του επιτρέπουν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Ο Γιώργος Χριστοφορίδης είναι Δικηγόρος Ιωαννίνων, ιδρυτικό μέλος και senior partner της Δικηγορικής Εταιρίας "CMC LAW FIRM" η οποία εδρεύει στα Ιωάννινα, οδός Καλούδη 10.