Ενας Ιππότης για τη Βασίλισσα

49

Ενας Ιππότης για τη Βασίλισσα.Την ώρα που η κοσμική Ευρώπη ασχολείται με τον βασιλικό γάμο του Πρίγκιπα Χάρι, στο Βελιγράδι όπου εκτυλίχθηκε το φετινό Final 4 είχαμε τη στέψη μιας άλλης βασίλισσας.

Η Ρεάλ του Ντόνσιτς, του Γιουλ, του Ρέγιες, του Κάρολ έψαχνε τον δικό της ιππότη για να την οδηγήσει στο 10ο ευρωπαϊκό της ιστορίας της. Την νίκη με 85-80 επί της Φενέρ δεν υπέγραψε ούτε ο MVP Ντόνσιτς ούτε κανένας άλλος από τους μεγάλους αστέρες της.

Ο Φαμπιέν Κοζέρ δεν είναι το πρώτο όνομα που θα σου έρθει στο μυαλό όταν σκεφτείς την περιφέρεια των Μαδριλένων. Κανείς δε θυμάται πόσο σημαντικός ήταν στην τρελή πορεία της Μπασκόνια του Γιάννη Μπουρούση το 2015, διότι ένας τραυματισμός στη μέση ήταν που τον κράτησε εκτός Final 4.

Και όμως ο Γάλλος ήταν αυτός που άναψε τη σπίθα στον ημιτελικό με την Τσσκα, για να έρθει ο Γιουλ και ο Κάρολ να πυροδοτήσουν την έκρηξη. Ήταν εκεί και στον τελικό ως πιστός ιππότης στο στράτευμα της βασίλισσας.

Ο Ντόνσιτς πήρε ότι MVP υπήρχε αλλά κανένας από τους 15 πόντους του δεν ήρθε απέναντι σε οργανωμένη άμυνα, σκόραρε μονάχα σε τρανζίσιον και από βολές. Ο Κοζέρ ήταν αυτός που οδήγησε αψεγάδιαστα την Ρεάλ στον δρόμο προς τον τίτλο, έστω και αν το Γαλλικό DNA του έστειλε τις δύο κρίσιμες βολές με τη διαφορά στους τρεις πόντους στα «σκουπίδια».

Από την αντίπερα όχθη για την Φενέρ ο Μέλι έμοιαζε εντελώς αβοήθητος, με ολίγον Σλούκα, να τα βάζει με τα θηρία της Ρεάλ. Σκόραρε 28 πόντους με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο έχοντας και 1 ασίστ αλλά και 6 ριμπάουντ, χάνοντας όμως το κρισιμότερο από όσα διεκδικήθηκαν σε ολόκληρη την σεζόν φέτος.

Τα επιθετικά της Ρεάλ ήταν 9 στο σύνολο, αλλά κανένα από τα προηγούμενα 8 δε μπορεί να μπει στο ζύγι με αυτό που μετέτρεψε σε καλάθι ο Τόμπκινς 18 δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Οι χαμένες βολές του Κοζέρ έμοιαζαν ιδανική συγκυρία την ώρα που μύριζε ανατροπή όμως ο κακός συγχρονισμός του Μέλι, έμελλε να κρίνει τον τελικό.

Το συνηθίζει άλλωστε η Φενέρ να χάνει τελικούς που κρίνονται στο ριμπάουντ, ρωτήστε και τον Κριάπα…

Κατά τα άλλα ήταν ιδανικό κλείσιμο για μια συναρπαστική σεζόν, με πρωταθλήτρια μια ομάδα που μας απέδειξε στην πράξη ότι οι τραυματισμοί δεν είναι δικαιολογία.

Και αν οι εκπρόσωποι μας έλειπαν από τη γιορτή του Βελιγραδίου δεν έγινε και τίποτα, θα αναμετρηθούν στους τελικούς της ελληνικής Basket League.

Άλλωστε όταν γεμίζουν οι εξέδρες των οργανωμένων στα ελληνικά γήπεδα κάτι σημαντικό κρίνεται, ή μήπως όχι;;;